Τα πανό στη Βουλή, τα κίτρινα γιλέκα και η έξαρση του εθνικισμού

Κατά την πρόσφατη συζήτηση του κρατικού προυπολογισμού του 2019 στη Βουλή, κάποιοι συμπολίτες μας ανάρτησαν πάνο στον εξώστη της αίθουσας συνεδριάσεων της ολομέλειας εκφράζοντας την απαρέσκειά τους στην οικονομική πολιτική της κυβέρνησης και την αγανάκτησή τους για την φτωχοποίηση μεγάλου μέρους του πληθυσμού. Η ένταση και έκταση αυτής της διαμαρτυρίας περιορίστηκε στα στενά πλαίσια προηγούμενων αντιδράσεων σε πρωτοφανείς καταστροφικές αποφάσεις της εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας όπως το κούρεμα καταθέσεων, τη χρεοκοπία της Λαικής Τράπεζας και το ξεπούλημα της Συνεργατικής Κυπριακής Τράπεζας.  Σύμφωνα με τα επίσημα στατιστικά στοιχεία, στην πάλαι ποτέ ευημερούσα πατρίδα μας, 1 στους 4 συμπολίτες μας διαβιώνει κάτω από τα όρια της φτώχειας, τη στιγμή που η οικονομία σημειώνει ψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης και ξέφρενο οικοδομικό οργασμό πρωτίστως λόγω της ανέγερσης πολυόροφων πολυτελών κτιρίων στοχευμένων σε ξένους εκατομμυριούχους οι οποίοι επιθυμούν την εξασφάλιση κυπριακής υπηκοότητας.

Τη στιγμή που αυτή η μικρή ομάδα συμπολιτών μας διαδήλωνε στην αίθουσα της Βουλής στη Λευκωσία, πλήθη Γάλλων πολιτών, φορώντας κίτρινα γιλέκα, διαδήλωναν δυναμικά για πέμπτη συνεχόμενη εβδομάδα στους δρόμους του Παρισιού και των άλλων Γαλλικών πόλεων κατά της φτώχειας, της ανεργείας και της μετανάστευσης.

Την ίδια ώρα, στα πλείστα κρατικά κέντρα αποφάσεων των χωρών μελών της Ευρωπαικής Ένωσης επικρατούσε έντονη ανησυχία για την πιθανή σοβαρή αύξηση των ποσοστών της αποχής και των εθνικιστικών κομμάτων στις επερχόμενες ευρωεκλογές.  Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, 1 στους 2 Ευρωπαίους πολίτες δεν θα εξασκήσει το εκλογικό του δικαίωμα ενώ από αυτούς που θα ψηφίσουν τη σημαντικότερη αύξηση θα έχουν τα εθνικιστικά κινήματα.

Αυτά τα φαινόμενα, παρόλο που εκ πρώτης όψεως δεν συνδέονται, εν τούτοις έχουν κοινό παρονομαστή τα αίτια που τα έχουν προκαλέσει.  Πίσω από αυτά βρίσκονται οι στοχευμένες ενέργειες της αθέατης αυτοκρατορίας της παγκόσμιας οικονομικοπολιτικής ελίτ των ολιγαρχών και εγκεφάλων της νέας τάξης πραγμάτων η οποία εδρεύει στις ΗΠΑ και έχει ως όραμα την κυριαρχία του πλανήτη και των λαών που κατοικούν σε αυτόν.  Η στρατηγική για υλοποίηση αυτού του δαιμονκού οράματος προβλέπει τη συντριβή των οποιονδήποτε φραγμών που εμποδίζουν αυτή την επικράτηση όπως των εθνικών ταυτοτήτων, των κρατικών κυριαρχιών, των θρησκειών, των ηθών, των γλωσσών, των νομισμάτων, των οικονομιών, των πολιτισμικών παραδόσεων και των κοινονικών δομών.

Η στρατηγική αυτή βρίσκεται σε εξέλιξη εδώ και δεκαετίες και έχει τεράστιες επιτυχίες.  Η ασύδοτη εξωφρενική αύξηση του ηλεκτρινκού χρήματος που σήμερα φτάνει το 97% του συνολικού χρήματος που κυκλοφορεί παγκοσμίως, ο υπερδανεισμός των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών και η άμεση εξάρτησή τους από τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα που ελέγχονται σε μεγάλο βαθμό από τους ελάχιστους σε αριθμό τραπεζικούς κολοσσούς,  η ραγδαία διόγκωση της οικονομικής ανισότητας μέσω φτωχοποίησης μεγάλου ποσοστού του παγκόσμιου πληθυσμού και συγκέντρωσης του πλούτου στα χέρια των ολιγαρχών είναι μόνο μερικά από αυτά.  Το καπιταλιστικό σύστημα έχει απαχθεί από την ολιγαρχική ελίτ και έχει εκφυλιστεί σε ένα ολιγαρχικό δικτατορικό καρτέλ το οποίο καθορίζει, ελέγχει και κατευθύνει τις πολιτικές επιλογές των πολιτών, μετατρέποντας τα δημοκρατικά πολιτεύματα σε θεατρικές σκηνές.

Η ταχύτητα εφαρμογής του σχεδίου της νέας τάξης πραγμάτων είναι ασύλληπτη και οι συνέπειες εξωφρενικές.  Παρόλα αυτά, οι αντιδράσεις των πολιτών είναι χλιαρές.  Αυτό οφείλεται στην επιστημονικά δομημένη τακτική ψυχολογικής εξόντωσης των πολιτών με έξυπνες μεθόδους ψυχολογικού πολέμου οι οποίες αποπροσανατολίζουν και κατευνάζουν τις αντιδράσεις τους.  Τέτοιες μέθοδοι είναι η ενασχόληση με τον άρτο , το θέαμα, την βία καθώς και η πρόκληση σοβαρών σόκ τα οποία ανατρέπουν την καθημερινότητα και τη φυσιολογική εξέλιξη των πραγμάτων και αποδομούν τις προσωπικότητες των ανθρώπων.

Η πορεία των πραγμάτων φαίνεται ανθρωπίνως να είναι μή ανατρέψιμη.  Η ανθρωπότητα μετατρέπεται τάχιστα σε άβουλη ανθρωπομάζα η οποία ποδηγετείται από την παγκόσμια ελίτ της νέας τάξης πραγμάτων.  Ο Θεός να βάλει το χέρι Του.

Advertisements

Θύμα της κομματοκρατίας η οριζόντια ψηφοφορία

Για άλλη μία φορά, το κομματικό κατεστημένο έπνιξε την προσπάθεια εκδημοκρατικοποίησης του εκλογικού συστήματος καταψηφίζοντας τις προτάσεις νόμου για υιοθέτηση της οριζόντιας ψηφοφορίας.

Θέτοντας τις κομματικές σκοπιμότητες πάνω από τις δημοκρατικές αρχές, την αξιοκρατία και το δημόσιο συμφέρον, τα κόμματα καταψήφισαν τις διάφορες εναλλακτικές προτάσεις νόμου για έστω και υποτυπώδη υιοθέτηση του θεσμού, προφυλάσσοντας τα κομματικά κάστρα και τις πελατειακές μάντρες τους από πιθανές διαρροές.

Είναι σαφές ότι το κομματικό κατεστημένο δεν επιθυμεί την παροχή δυνατότητας στους πολίτες να επιλέγουν τους αντιπροσώπους τους ελεύθερα και αξιοκρατικά, ανεξαρτήτως της πολιτικής ομάδας ή κόμματος στην οποία ανήκουν.  Αντίθετα, προσπαθεί να μετατρέψει τους πολίτες σε άβουλα πολιτικά όντα, αγελοποιώντας τους στα προστάγματα των ολιγαρχών που τα κυβερνούν.

Η μάστιγα της κομματοκρατίας δεν είναι αποκλειστικά κυπριακό φαινόμενο.  Απασχολεί τα πλείστα δημοκρατικά πολιτεύματα παγκοσμίως αφού λόγω της πρακτικής ανάγκης αντιπροσώπευσης των πολιτών, έχουν αναπτυχθεί πελατειακές σχέσεις μεταξύ των δημοτών και των αντιπροσώπων τους, έχει επιβληθεί η ομαδοποίησή τους σε κόμματα από την συνεργασία των διαφόρων αντιπροσώπων με στόχο την επιρροή και διεκδίκηση της εξουσίας και στη συνέχεια έχει επέλθει η αγελοποίησή τους λόγω της εξάρτησής τους από τους αντιροσώπους και τα κόμματα.

Η κομματοκρατία είναι προσφιλές εργαλείο στα χέρια της παγκόσμιας διακυβέρνησης η οποία εργάζεται για την ισοπέδωση των εθνών και την αποπροσωποποίηση των λαών με απώτερο στόχο τήν εγκαθίδρυση της παγκόσμιας νεοφεουδαρχικής δικτατορίας των διεθνών αγορών και των διεθνών τραπεζών. Η κομματοκρατία αποτελεί πολύτιμο μηχανισμό για την ποθούμενη μετατροπή τής ανθρωπότητας σε ανθρωπομάζα που θα υποτάσσεται χωρίς αντίσταση στά ελεχγόμενα και σαφώς ποδηγετούμενα κόμματα δεξιών η αριστερών αποκλίσεων.

Η αληθινή δημοκρατία, ως το κράτος του δήμου, διώκεται την εποχή μας από την παγκόσμια διακυβέρνηση και τους τοπικούς εκπροσώπους της καθότι προάγει την διαφορετικότητα των δημοτών αναγνωρίζοντάς τους το δικαίωμα να εκφράζουν διαφοροποιημένες απόψεις στα θέματα που τους απασχολούν.

Τα σοβαρά ελλείματα δημοκρατίας είναι η βασική αιτία για τα φαινόμενα μεγάλης αποχής των πολιτών από τις εκλογικές διαδικασίες αλλά και τις αναρχικές τάσεις που αναπτύσσονται σε πολλές Ευρωπαικές χώρες και άλλα ελεύθερα πολιτεύματα.  Η πρόσφατη εξέγερση των κίτρινων γιλέκων στην Γαλλία με αφορμή την αύξηση της φορολογίας στα καύσιμα αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αντίδρασης των πολιτών στα αποτελέσματα της παγκοσμιοποίησης, που μεταξύ άλλων είναι η ανεργεία, ο πληθωρισμός και η μετανάστευση.

Η εξεγερση των πολιτών ενάντια στην καταπίεση της παγκόσμιας ολιγαρχίας και της τοπικής κομματοκρατίας είναι θέμα χρόνου.  Η «Ευρωπαική άνοιξη» την οποία προσπάθησε ο Εμανουέλ Μακρόν να φέρει με βελούδινο τρόπο μέσα από την θεσμική αναμόρφωση της Ευρωπαικής Ένωσης πιθανόν να επιβληθεί διά πυρός και σιδήρου από τους ίδιους τους Ευρωπαίους πολίτες.

Το μεγάλο ερώτημα παραμένει τί είναι αυτό που θα εξεγείρει την κυπριακή αγέλη για να σπάσει τα δεσμά των κομματικών μάντρων στις οποίες έχει εγκωβιστεί και να απελευθερωθεί για να διεκδικήσει την αληθινή δημοκρατία. Ίδωμεν.

ΔΗΣΥ, ΑΚΕΛ & ΔΗΚΟ : Τη Δι-ζωνική και τα μάτια σας

 

Σε μία σπάνια δημόσια επίδειξη πολιτικής συσπείρωσης, τα 3 μεγάλα κόμματα ΔΗΣΥ, ΑΚΕΛ και ΔΗΚΟ εξέφρασαν την περασμένη εβδομάδα, διά των αρχηγών τους, την προσήλωσή τους στη Δι-κοινοτική Δι-ζωνική Ομοσμπονδία (ΔΔ0) ως της συμφωνημένης βάσης και της μόνης εφικτής επιλογής για λύση του Κυπριακού προβλήματος.

Η κίνηση αυτή του Δι-ζωνικού τρίο δεν ήταν βέβαια τυχαία.  Έγινε για να κατευνάσει τις ανησυχίες των πολιτών σχετικά με τις αλλοπρόσαλλες δηλώσεις του Προέδρου Αναστασιάδη περί «αποκεντρωμένης ομοσπονδίας»  και την έμμεση παραδοχή του ότι παρά τα 44 χρόνια συνομιλιών δεν διαφαίνεται προοπτική συμφωνίας λόγω των πολύ διαφορετικών ερμηνειών του όρου ΔΔΟ από τους εμπλεκόμενους.

Η επιχειρηματολογία των 3 Δι-ζωνικών αρχηγών στερείται σοβαρότητας.  Πως μπορεί η βάση λύσης να θεωρείται συμφωνημένη όταν τυγχάνει αντικρουόμενων ερμηνειών από τους εμπλεκόμενους ;  Πως μπορεί η βάση λύσης να θεωρείται εφικτή όταν για σχεδόν μισό αιώνα δεν κατέστη δυνατή η εφαρμογή της, ακόμη και από τους πιό φανατικούς οπαδούς της ;  Ο Νικόλας Παπαδόπουλος παραδέχτηκε ότι σήμερα το Κυπριακό βρίσκεται σε μια κατάσταση “ασάφειας και αοριστίας”.

Το δυστυχές για τον Κυπριακό λαό είναι ότι το κομματικό κατεστημένο ελέγχεται από ηγετίσκους οι οποίοι ενδιαφέρονται πρώτα για την δική τους πολιτική σταδιοδρομία και μετά για το συμφέρον της πατρίδας μας.  Τα πρόσωπα αυτά δεν έχουν την ικανότητα να ξεφύγουν από την πεπατημένη και να σκεφτούν έξω από το κουτί. Δεν είναι ικανοί ούτε καν να στοιχειοθετήσουν την θέση διεκδίκησης των βασικών ελευθεριών, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του ευρωπαικού κεκτημένου.  Το ελληνορθόδοξο φρόνημα τους έχει υποταχθεί στο παγκοσμιοποιημένο πνεύμα που έχει διεισδύσει στην κυπριακή κοινωνία.  Αντί να υπηρετούν τον Κυπριακό λαό, εξυπηρετούν τα ξένα κέντρα αποφάσεων που εποφθαλμιούν τον ενεργειακό μας πλούτο.

Για να διαχειριστούν τους οπαδούς τους, οι 3 αρχηγοί χρησιμοποίησαν διαφορετικές επικοινωνιακές τακτικές.  Ο Αβέρωφ Νεοφυτου, χρησιμοποίησε τον εκφοβισμό  απευθυνόμενος στους «ππαραδόπιστους» οπαδούς των 3 κομμάτων, τονίζοντας ότι η παρούσα ευημερία και το αίσθημα ασφάλειας που βιώνουμε είναι εύθραυστα χωρίς την επίτευξη μιας λειτουργικής λύσης”.  Ο Άντρος Κυπριανού έψεξε την στάση του Προέδρου Αναστασιάδη να φλερτάρει με την συνομοσπονδία ενώ ο Νικόλας Παπαδόπουλος συμβούλεψε ότι  αυτό που χρειαζόμαστε είναι “ρεαλιστική διεκδικητικότητα”.

Μόλις μερικούς μήνες μετά τις προεδρικές εκλογές, το Δι-ζωνικό μέτωπο έχει συσπειρωθεί για να αντιμετωπίσει τις πληθύνουσες φωνές κατά της ΔΔΟ.   Ο Νικόλας Παπαδόπουλος που εντέχνως απέφευγε κατά την προεκλογική εκστρατεία να την υποστηρίξει για να υφαρπάξει τις ψήφους των αντι-διζωνικών, την έχει ξαναθυμηθεί.   Οι πολλές διαφορές μεταξύ ΔΗΣΥ και ΔΗΚΟ έχουν ξεχαστεί και οι δύο αρχηγοί παρουσιάζονται ως σιαμαίοι, ιδιαίτερα σε σχέση με την εσωτερική διακυβέρνηση, επιτρέποντας σε πολλούς να υιοθετούν την φημολογία ότι έχουν ήδη συνάψει συμφωνία συνεργασίας για τις επόμενες εκλογές.

Είναι άγνωστο πως θα συμπεριφερθεί ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ μετά την ολοκλήρωση του κύκλου επαφών της Ειδικής Απεσταλμένου του Τζέην Χόλ Λούτ.   Αυτό όμως που είναι βέβαιο είναι ότι η σπάνια ευκαιρία που προσφέρουν τα ευνοικά γεωπολιτικά δεδομένα για επανατοποθέτηση του Κυπριακού στην ορθή του βάση ως προβλήματος εισβολής, κατοχής, εγκλημάτων πολέμου και καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και για απαίτηση μετατροπής της Κυπριακής Δημοκρατίας σε ένα σύγχρονο ευρωπαικό κράτος απαλλαγμένο από ρατσιστικά, αποικιακά, νεο-οθωμανικά και ιμπεριαλιστικά κατάλοιπα, εγγυήσεις και κηδεμονικές πρόνοιες, θα χαθεί αν δεν αλλάξουμε μυαλά.

Οι συναντήσεις Κυπρίων πολιτικών με Τούρκους αξιωματούχους

 

Πριν λίγες μέρες, ο Γενικός Γραμματέας του ΑΚΕΛ είχε συνάντηση διάρκειας μιάμισυ ώρας περίπου με τον Τούρκον Υπουργόν Εξωτερικών στο σπίτι του τελευταίου στην Άγκυρα.  Όπως προαναγγέλθηκε, σκοπός της συνάντησης ήταν να συζητήσουν το Κυπριακό και να διερευνήσουν την προοπτική επανέναρξης των συνομιλιών.  Πρίν την συνάντηση, ο Άντρος Κυπριανού είχε συνάντηση με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τον Πρωθυπουργό της Ελλάδας με σκοπό, όπως ανακοινώθηκε, να συμφωνήσουν τα μηνύματα που θα μετέφερε ο Γενικός Γραμματέας του ΑΚΕΛ στον Τούρκο ΥΠΕΞ.  Σύμφωνα με δηλώσεις του Άντρου Κυπριανού και των συνεργατών του, ο βασικός στόχος αυτής της συνάντησης ήταν η εξακρίβωση των πραγματικών στόχων και προθέσεων της Τουρκίας σε  σχέση με το Κυπριακό και την επανέναρξη των συνομιλιών.

Τα τελευταία χρόνια, οι ανεπίσημες συναντήσεις Κυπρίων πολιτικών, ιδιαίτερα των δύο μεγάλων κομμάτων ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ, έχουν καθιερωθεί και αυξηθεί σε συχνότητα. Πολλοί διερωτούνται τι εξυπηρετούν αυτές οι συναντήσεις.

Όσον αφορά τους Κύπριους πολιτικούς, είναι άξιον απορίας τι πρόσθετο έχουν να εξακριβώσουν οι πολιτικοί μας από αυτό που φαίνεται ξεκάθαρα δημόσια και δηλώνεται με παρρησία σχεδόν καθημερινά εδώ και δεκαετίες ως προς τους στόχους και προθέσεις της εισβολέως.  Οι περισσότεροι Κύπριοι πολίτες αισθάνονται ότι αυτά γίνονται για τα μάτια του κόσμου, για λαικισμό και επίδειξη πολιτικού εκτοπίσματος.

Όσον αφορά του Τούρκους κυβερνητικούς αξιωματούχους, διερωτάται κανείς τι έχουν να ωφεληθούν από τέτοιες συναντήσεις. Γιατί ανοίγουν τα σπίτια τους για να φιλοξενήσουν με οικειότητα του Κύπριους πολιτικούς όταν δεν αναγνωρίζουν καν το συντεταγμένο κράτος στο οποίο υπηρετούν; Η πρόσφατη εξαγγελία του Αρχηγού των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων (Israel Defence Forces) ότι: ««Ο νέος πόλεμος θα είναι μάχη επηρεασμού της συνείδησης της άλλης πλευράς» απαντά στο σημαντικό αυτό ερώτημα.  Οι Τούρκοι γνωρίζουν ότι με τη χρήση σύγχρονων μεθόδων ψυχολογικού πολέμου, μπορούν να επηρεάσουν τις συνειδήσεις των Κυπρίων πολιτικών, ιδιαίτερα αυτών που ανήκουν στο διεφθαρμένο κομματικό κατεστημένο και δεν φημίζονται για το ήθος και των πατριωτισμό τους. Οι Τούρκοι έχουν εκ πείρας διαπιστώσει την χρησιμότητα αυτών των πολιτικών στην κάμψη του αγωνιστικού φρονήματος του κυπριακού λαού, στην βελούδινη αποδοχή των τετελεσμένων της εισβολής και κατοχής, στην εξάλειψη των αντιδράσεων στις προκλητικές ενέργειες της χώρας τους, στην προώθηση των συμφερόντων της χώρας τους στην Ευρωπαική Ένωση, στο ανούσιο ροκάνισμα του χρόνου μέσα από άκαρπες συνομιλίες δεκαετιών και στην αποδοχή λύσης στο κυπριακό πρόβλημα η οποία θα προτεκτοροποιεί την Κύπρο και θα την θέτει κάτω από την οριστική κηδεμονία της χώρας τους.

Ο κυπριακός λαός πρέπει να συνέλθει από τον πολιτικό λήθαργο στον οποίο έχει συρθεί από τα απανωτά σόκ της παγκόσμιας διακυβέρνησης και να ξεσηκωθεί κατά των πολιτικών ταγών που τον εκμεταλλεύονται με τεράστιο κόστος και ανεπανόρθωτες συνέπειες.  Ο λαός πρέπει να ζητήσει και να αναδείξει πολιτικούς ηγέτες οι οποίοι να είναι ερωτευμένοι με το λαό και την πατρίδα μας και όχι με το χρήμα και τη δόξα.  Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να ζήσουμε καλύτερες μέρες.

 

Ένας άνθρωπος μία ψήφος : η μόνη βιώσιμη λύση

 

Μετά την πρόσφατη  έκθεση του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες στην οποία περιλαμβάνεται η προτροπή για επεξεργασία «νέων ιδεών» σε σχέση με τις προσπάθειες για λύση του κυπριακούπροβλήματος, έχει ξεκινήσει μία πρωτοφανής εσωτερική διεργασία στις δύο πλευρές για διερεύνηση των πιθανών επιλογών που θα μπορούσαν να εμπλουτίσουν τον κατάλογο των νέων ιδεών.  Στην εσωτερική διεργασία συμμετέχει ο ίδιος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας με τις γνωστές του θέσεις περί «αποκεντρωμένης ομοσπονδίας», τα πολιτικά κόμματα, πολιτικοί, τεχνοκράτες, ακαδημαικοί, δημοσιογράφοι και πολλοί άλλοι.  Ο πλουραλισμός και η φαντασία οργιάζει.  Βελούδινο διαζύγιο, χαλαρή ομοσπονδία, πολυπεριφερειακή ομοσπονδία, εξελικτική δι-ζωνική ομοσμποδία και συνομοσμπονδία δεσπόζουν της δημοσιότητας.

Κατά πολύ περίεργο τρόπο, στον κατάλογο των «νέων ιδεών» δεν υπάρχει έστω και μία πρόταση που να στηρίζεται στο θεμελιώδες δημοκρατικό αξίωμα του «ένας άνθρωπος μία ψήφος».  Το δικαίωμα για το οποίο εκατομμύρια ανθρωποι στην παγκόσμια ιστορία έδωσαν τη ζωή τους και το οποίο από εμπειρία αποδεικνύεται να είναι αυτό που διασφαλίζει την σταθερότητα και την υψηλή ποιότητα των πολιτευμάτων ανά την υφήλιο. Το δικαίωμα το οποίο, εκεί που ακρωτηριάστηκε, οδήγησε σε αστάθεια, ακαταστασία και αναταραχή.  Τα παραδείγματα είναι πάμπολλα.  Πρώτο και καλύτερο αυτό της πατρίδας μας όπου ο παραγκωνισμός του θεμελιώδους δημοκρατικού δικαιώματος «ένας άνθρωπος μία ψήφος» και η υιοθέτηση αντ’ αυτού του οθωμανικής προέλευσης κοινοτισμού, διαίρεσε τον ένα λαό στα δύο με βάση την εθνότητα και την θρησκεία και πριν αλέκτωρ φωνίσει επέφερε την αντιπαράθεση και την διάλυση.

Κατά εξίσου παράδοξο τρόπο, από τον κατάλογο απουσιάζουν ιδέες οι οποίες να κατοχυρώνουν αλώβητες τις βασικές ελευθερίες, τα ανθρώπινα δικαιώματα και το Ευρωπαικό κεκτημένο. Οι ιδέες που προτείνονται αποτελούν παραφυάδες της τερατώδους Δι-Κοινοτικής Διζωνικής Ομοσπονδίας (ΔΔΟ) οι οποίες καταπατούν βάναυσα τα πλείστα των πιό πάνω.

Αντί η πολιτική ηγεσία να αρπάξει το γάντι που έριξε ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ παραδεχόμενος την ακαταλληλότητα της υπό συζήτηση βάσης λύσης ΔΔΟ και να αναδείξει την γενεσιουργό αιτία του κυπριακού προβλήματος, άρχισε να παραπαίει συζητώντας κάθε λογής ανοησία.  Αντί η πολιτική ηγεσία να εκθέσει το οθωμανικό κατάλοιπο του κοινοτισμού το οποίο φυτεύτηκε από τους Βρετανούς αποικιοκράτες στο σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας ακρωτηριάζοντας τη θεμελιώδη δημοκρατική αρχή «ένας άνθρωπος μία ψήφος» παλινδρομεί, αντιιπαρατιθέμενη με τον εαυτό της για ανούσιες τάχατες διαφορές.  Αντί η πολιτική ηγεσία να απλοποιήσει το κυπριακό πρόβλημα απαιτώντας τα βασικά δημοκρατικά δικαιώματα τα οποία απολαμβάνουν όλοι οι πολίτες των προηγμένων δημοκρατικών πολιτευμάτων και όλοι οι Ευρωπαίοι πολίτες, ψάχνει να περιπλέξει ακόμη περισσότερο το πρόβλημα με άλλου είδους στρεβλώσεις και αιρετικές λύσεις.

Οι συζητήσεις που γίνονται είναι από τη μιά καταθληπτικές και από την άλλη γελοίες.  Από αυτές όμως προκύπτει μία ενδιαφέρουσα διαπίστωση η οποία προέρχεται από τους παραδοσιακούς στυλοβάτες και ένθερμους υποστηρικτές της ΔΔΟ.  Ένας-ένας παραδέχονται την άκρα ακαταλληλότητα και επικινδυνότητα της ΔΔΟ αλλά υποστηρίζουν ότι δυστυχώς δεν μπορούμε να απαλλαγούμε από αυτήν καθότι την έχουμε αποδειχθεί προ πολλού και έχει διεισδύσει στα ψηφίσματα του ΟΗΕ. Κατά περίεργο τρόπο, οι πολιτικοί αυτοί μαθουσάλες ξεχνούν την βασική συμφωνημένη αρχή ότι «τίποτε δεν θεωρείται συμφωνημένο αν δεν συμφωνηθούν όλα» καθώς και το ότι καμία συμφωνία δεν ισχύει όταν αυτή καταπατεί τα ανθρώπινα δικαιώματα, ιδιαίτερα όταν αυτή γίνεται υπό την απειλή των όπλων, όπως βέβαια ίσχυσε στην δική μας περίπτωση.

Τα γεωπολιτικά δεδομένα όπως έχουν διαμορφωθεί από τη ρήξη στις σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας και την εξεύρεση τεράστιων ενεργειακών αποθεμάτων στις ΑΟΖ της Κύπρου, του Ισραήλ, της Αιγύπτου και των γειτονικών χωρών σε συνδυασμό με το τέλμα στο οποίο έχει περιέλθει το Κυπριακό πρόβλημα, επιτρέπουν και επιβάλλουν την επανατοποθέτηση του προβλήματος στην ορθή του βάση ως πρόβλημα καταπάτησης των θεμελιωδών δημοκρατικών αρχών και αξιών.  Η μόνη βιώσιμη λύση του προβλήματος είναι αυτή που θα κατοχυρώσει αλώβητα τα ανθρώπινα δικαιώματα, τις βασικές αξίες, το ευρωπαικό κεκτημένο και πρωτίστως το θεμελιώδες δημοκρατικό αξίωμα «ένας άνθρωπος μία ψήφος».

Μετά τη ΔΔΟ τι ; Συνομοσπονδία ή ενιαίο κράτος ;

Η τελευταία δημοσιογραφική διάσκεψη του Προέδρου της Δημοκρατίας μπορεί να ερμηνευτεί από κάποιους ως το mea culpa του παλαίμαχου πολιτικού και σημαιοφόρου της εκστρατείας για αποδοχή από τους Ελληνοκύπριους της Δι-κοινοτικής Δι-ζωνικής Ομοσπονδίας. Παρόλο που ο εγωισμός του δεν τον άφησε να το εκστομίσει ξεκάθαρα, ήταν φανερό ότι έχει καταλάβει ότι η μέχρι σήμερα διαχείριση του κυπριακού εκ μέρους του ιδίου και των προκατόχων του ήταν εσφαλμένη.  Πως αλλίως θα μπορούσε να ερμηνευτεί η φράση του παλαίμαχου πολιτικού «Όλοι προσπαθήσαμε και όλοι αποτύχαμε».

Η διάσκεψη αυτή μπορεί ταυτόχρονα να θεωρηθεί και ως η επίσημη εξαγγελία της εκδημίας της ΔΔΟ.  Η αναφορά του Προέδρου στις πραγματικές επιδιώξεις της Τουρκίας για έλεγχο ολόκληρης της Κύπρου, υποδηλώνει ότι η οποιαδήποτε λύση δεν θα είναι βιώσιμη και λειτουργική αν προβλέπει την παραχώρηση δικαιώματος βέτο ή θετικής ψήφου στους τουρκοκύπριους σε οποιοδήποτε βαθμό.

Η πιστοποίηση του θανάτου της ΔΔΟ επέβαλε στον Νίκο Αναστασιάδη την άμεση εξεύρεση μίας εναλλακτικής πρότασης για διέξοδο από το πολύμηνο αδιέξοδο των ατέρμονων στείρων συνομιλιών ώστε να αποφευχθεί η διαπίστωση εκ μέρους της διεθνούς κοινότητας ότι το κυπριακό περιήλθε σε τέλμα. Αντιδρώντας ως συνήθως με άκρα προχειρότητα, μεγάλη επιπολαιότητα και πολιτικό τακτικισμό, ο πολυμήχανος πολιτικός ξεφούρνησε την πιό εύκολη εναλλακτική πρόταση η οποία αφενός θα εξέπεμπε προς το διεθνή παράγοντα την καλή του θέληση να υποχωρήσει ξανά μονομερώς για να συμβάλει στην επανέναρξη των διαπραγματεύσεων και αφετέρου θα του επέτρεπε να ελιχθεί εσωτερικά ως προς την ερμηνεία της υποχώρησής του και ταυτόχρονα να οδηγήσει τα πράγματα προς την κατεύθυνση της συνομοσπονδίας με την οποία ερωτοτροπεί εδώ και χρόνια.

Η αλήθεια είναι ότι οι προτάσεις του Προέδρου Αναστασιάδη για αποκέντρωση εξουσιών παραπέμπουν σε συνομοσμπονδία.  Είναι επίσης αλήθεια ότι συνομοσπονδία σημαίνει διχοτόμηση.  Ο Πρόεδρος επενδύει στο ότι το πολιτικό περιβάλλον του και αρκετοί υποστηρικτές του ψηφοφόροι του ΔΗΣΥ έχουν κουραστεί όλα αυτά τα χρόνια και θα προτιμούσαν το «εμείς από εδώ και εκείνοι από εκεί» παρά το «εκείνοι βασιλείς από εκεί και κηδεμόνες από εδώ».

Ο θάνατος της ΔΔΟ έχει ορφανέψει την πλειοψηφία των Ελληνοκυπρίων πολιτικών,  οι πλείστοι των οποίων έκτισαν τις πολιτικές τους καριέρες πάνω σε αυτή, έστω και αν ενδόμυχα δεν πίστευαν σε αυτή.  Κάποιοι, (ΑΚΕΛ και ΔΗΚΟ) αρνούνται ακόμη το θάνατό της.  Άλλοι, (ΔΗΣΥ) αντιλαμβάνονται το θάνατό της αλλά ψάχνουν να δημιουργήσουν το σωσία της με γελοιώδεις αλχημίες και πειράματα ώστε να τον παρουσιάσουν στο λαό.  Άλλοι (ΕΔΕΚ, ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ, ΣΥΜΜΑΧΙΑ) αναμασούν διαφορετικά ομοσπονδιακά μορφώματα χωρίς να έχουν ξεκάθαρη πρόταση να προσφέρουν στο λαό.

Το ΕΛΑΜ και η ΠΝΟΗ ΛΑΟΥ καθώς και η πλειοψηφία των πολιτών παραμένουν πιστά στη θέση ότι το μόνο συνταγματικό πλαίσιο που μπορεί να επιφέρει δίκαιη, λειτουργική και βιώσιμη λύση στο κυπριακό πρόβλημα είναι το ενιαίο κράτος.  Ένα κράτος στο οποίο θα είναι κατοχυρωμένο το θεμελιώδες δημοκρατικό αξίωμα του «ένας άνθρωπος μία ψήφος».  Ένα κράτος απαλλαγμένο από φυλετικές διακρίσεις, ρατσιστικά στοιχεία και αποικιοκρατικά κατάλοιπα.  Ένα κράτος στο οποίο όλοι οι πολίτες θα έχουν τα ίδια δικαιώματα ανεξαρτήτως εθνότητας, φυλής, γλώσσας και θρησκείας. Ένα κράτος στο οποίο θα εφαρμόζονται χωρίς καμία εξαίρεση τα ανθρώπινα δικαιώματα, οι βασικές ελευθερίες και το Ευρωπαικό κεκτημένο.

Οι δημοσκοπήσεις καταδεικνύουν ότι με την πάροδο του χρόνου όλο και περισσότεροι πολίτες ασπάζονται τη θέση ότι το μόνο συνταγματικό πλαίσιο που μπορεί να επιφέρει δίκαιη, λειτουργική και βιώσιμη λύση στο κυπριακό πρόβλημα είναι το ενιαίο κράτος.  Είναι θέμα χρόνου οι πολίτες να αποσείσουν τα κομματικά δεσμά και να απαιτήσουν από την πολιτική ηγεσία μιά τέτοια λύση.  Μιά λύση η οποία να θωρακίζει την Κυπριακή Δημοκρατία και να διασφαλίζει τον εκσυγχρονισμό της σε μία κυρίαρχη και προηγμένη δημοκρατική πολιτεία όπου όλοι οι νόμιμοι κάτοικοι να απολαύουν των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, των βασικών ελευθεριών και του Ευρωπαικού κεκτημένου σε συνθήκες ασφάλειας, οικονομικής και κοινωνικής ευημερείας.

Ενιαίο κράτος : η μόνη βιώσιμη λύση

Το ερώτημα περί του κατάλληλου πλαισίου λύσης του κυπριακού προβλήματος είναι διαχρονικά το πλέον καυτό σε σχέση με τις προσπάθειες για λύση του.    Παρόλην την κρισιμότητά του, για δεκαετίες το ερώτημα αυτό δεν συζητείτο δημοσίως καθότι η Δι-κοινοτική Δι-ζωνική Ομοσπονδία (ΔΔΟ), Βρετανικής επινόησης και Τουρκικής προέλευσης, μονοπωλούσε τις συζητήσεις, αφού σύσσωμη η πολιτική ηγεσία του τόπου, με ελάχιστες εξαιρέσεις, την στήριζε ανεπιφύλακτα.

Μετά από 4 δεκαετίες άκαρπων διαπραγματεύσεων, κατά τη διάρκεια των οποίων η ελληνοκυπριακή πλευρά προέβη σε πληθώρα μονομερών υποχωρήσεων για κατευνασμό της τουρκικής αδιαλλαξίας, η Κυπριακή πολιτική ηγεσία άρχισε να διαπιστώνει αφενός το στόχο υψηλής στρατηγικής της Τουρκίας για έλεγχο ολόκληρης της Κύπρου και αφετέρου τη δυσλειτουργικότητα και θνησιμότητα της εκτρωματικής λύσης ΔΔΟ. Ακόμη και οι πλέον φανατικοί Δι-ζωνικοί, του νυν Προέδρου Νίκου Αναστασιάδη μή εξαιρουμένου, αντιλήφθηκαν ότι το υπό διαμόρφωση συνταγματικό πλαίσιο είναι στην πραγματικότητα ένα δυσλειτουργικό θνησιγενές έκτρωμα το οποίο θα καταρρεύσει με την πρώτη αφορμή.

Οι πλέον σώφρονες πολιτικοί άρχισαν να αντιλαμβάνονται ότι η μόνη λύση που θα αντιμετωπίσει τον κεντρικό στόχο της υψηλής στρατηγικής της Τουρκίας για έλεγχο ολόκληρης της Κύπρου είναι αυτή που θα αποκόψει τον ομφάλιο λώρο των Τουρκοκυπρίων με την Τουρκία.  Η λύση αυτή δεν είναι άλλη από το ενιαίο κράτος.

Η επί δεκαετίες προσήλωση της πολιτικής ηγεσίας στην ΔΔΟ, ανήγαγε την ΔΔΟ σε λάβαρο του αγώνα για λύση του Κυπριακού και την εμπέδωσε στα μυαλά της διεθνούς κοινότητας ως την πλέον κατάλληλη και επιθυμητή μορφή λύσης.  Με το τρόπο αυτό, η πολιτική ηγεσία και η Ελληνοκυπριακή πλευρά εγκλωβίστηκαν στο πλαίσιο λύσης ΔΔΟ και όταν διαπίστωσαν την ακαταλληλότητα της ΔΔΟ και τους κινδύνους που εγκυμονεί, αντί να απομακρυνθούν από αυτή προχορώντας προς τη βάση του ενιαίου κράτους που θα απέκοπτε οριστικά τον ομφάλιο λώρο της Τουρκίας με τους Τουρκοκύπριους, κατευθύνονται προς την αντίθετη πλευρά της συνομοσπονδίας και της λύσης δύο κρατών.

Το παλαιοκομματικό κομματικό κατεστημένο που ηγείται των Ελλήνων της Κύπρου και κυβερνά την Κυπριακή Δημοκρατία επί δεκαετίες είναι άκρως επικίνδυνο. Όχι μόνο δεν μπορεί να απεγκλωβίσει τους Έλληνες της Κύπρου από την θανατηφόρα τροχιά της ΔΔΟ, αλλά στην απελπισία του την οδηγεί σε όλο και πιό επικίνδυνα μονοπάτια.

Οι πολίτες έχουν ξεκάθαρη άποψη.  Την είχαν από καιρό.  Την διατράνωσαν με την ψήφο τους το 2004.  Με την πάροδο του χρόνου, όλο και περισσότεροι διαπιστώνουν την ακαταλληλότητα της ΔΔΟ και προκρίνουν το ενιαίο κράτος.   Αυτό το επιβεβαιώνουν οι δημοσκοπήσεις.  Παρόλα αυτά, οι πολίτες συνεχίζουν να εκλέγουν φιλοδιζωνικούς πολιτικούς.  Εγκλωβισμένοι και αυτοί από τις δικές τους κομματικές αγκυλώσεις και προσωπικά συμφέροντα.

Η οριστική απεμπλοκή από την ΔΔΟ είναι αδύνατο να προκύψει ενόσω βρίσκεται στην εξουσία το παλαιοκομματικό κομματικό κατεστημένο το οποίο ανδρώθηκε και έκτισε την καρριέρα του με αυτή.    Η απεμπλοκή θα προκύψει μόνο όταν ο λαός αναδείξει στην πολιτική σκηνή και στην εξουσία νέους πολιτικούς με φρέσκες απόψεις και ανατρεπτική προσέγγιση.  Νέους, τίμιους, ικανούς και φιλοπάτριδες πολιτικούς οι οποίοι να πιστεύουν στη συνέχιση της Κυπριακής Δημοκρατίας ως ενιαίο κράτος και στον εκσυγχρονισμό του συντάγματος της για εξάλειψη όλων των αποικιοκρατικών και ρατσιστικών καταλοίπων και διχοτομικών προνοιών όπως του δικοινοτισμού και των εγγυήσεων, και υιοθέτηση προηγμένων δημοκρατικών αρχών με πρώτη και σημαντικότατη αυτή του «ένας άνθρωπος μία ψήφος».

Ασύλληπτο το μέγεθος της διαφθοράς στην Κύπρο

Όταν ο Γενικός Εισαγγελέας ενός κράτους φτάνει στο σημείο να παραδεχτεί δημόσια ότι το μέγεθος της διαφθοράς στη χώρα του είναι «ασύλληπτο» τότε αντιλαμβάνεται κανείς ότι  το πρόβλημα είναι τεράστιο. Όταν όμως ο εν λόγω αξιωματούχος προχωρεί στην εκτίμηση ότι η διαφθορά δεν μπορεί να εκλείψει ή να βελτιωθεί χωρίς αλλαγή στη νοοτροπία των πολιτών, τότε αντιλαμβάνεται κανείς την αναποτελεσματικότητα των ποινικών διώξεων του φαινομένου και το γεγονός ότι η μάστιγα έχει εισχωρήσει και στα στρώματα αυτών που έχουν την ευθύνη για ποινική δίωξη και τιμωρία των κατάπτιστων αυτών πράξεων.

Ο Γενικός Εισαγγελέας κατέθεσε εμμέσως πλην σαφώς την διάγνωσή του για το πρόβλημα καταθέτοντας την εισήγηση ότι δεν πρέπει σε δημόσιες θέσεις να διορίζονται ή ακόμα και να εκλέγονται, πρόσωπα τα οποία είναι εντεταγμένα ή υποχρεωμένα άμεσα ή έμμεσα, ή δεσμευμένα καθ΄ οιονδήποτε τρόπο, να υπηρετούν είτε τα δικά τους συμφέροντα, ή κομματικά συμφέροντα, ή άλλα πολιτικά συμφέροντα.  Η δήλωση αυτή του Γενικού Εισαγγελέα αποτελεί έμμεση παραδοχή ότι η διαφθορά έχει διαβρώσει τα στρώματα της πολιτικής ηγεσίας η οποία την τρέφει και εμποδίζει την πάταξή της.  Η εισήγησή του φαντάζει ουτοπική υπό τις περιστάσεις.

Όσον αφορά τα εκλελεγμένα δημόσια πρόσωπα, η δυνατότητα εκλογής ανθρώπων ανεξάρτητων από τα κόμματα είναι ελάχιστη αφού περιορίζεται δραστικά από τον ισχύοντα εκλογικό νόμο της κάθετης ψηφοφορίας. Η πιθανή εκλογή ανεξάρτητων υποψηφίων απαλλαγμένων από κομματικές δεσμεύσεις  επιβάλλει την υιοθέτηση οριζόντιας ψηφοφορίας.  Αυτός είναι βέβαια και ο πραγματικός λόγος που το διεφθαρμένο κομματικό κατεστημένο εναντιώνεται στην υιοθέτηση της.

Όσον αφορά τους διορισμένους αξιωματούχους, από τη στιγμή που αυτοί που τους διορίζουν είναι οι εκάστοτε εκλελεγμένοι από το κομματικό κατεστημένο, είναι δεδομένο ότι αντί να επιλέγονται με βάση αξιοκρατικά κριτήρια, διορίζονται από εύνοια αποκτώντας εξάρτηση σε αυτούς που τους ευνόησαν και σιωπηρή δέσμευση ανταπόδωσης της εύνοιας όταν χρειαστεί.

Δεν είναι τυχαίο που καμία κυβέρνηση μέχρι σήμερα δεν έχει καταφέρει να περιορίσει την διαφθορά παρά τις διακυρήξεις τους.

Οι επιπτώσεις της διαφθοράς είναι πολλές. Μία εξ αυτών είναι και η οικονομική και κοινωνική ανισότητα.  Οι μελέτες έγκριτων διεθνών οργανισμών όπως των World Economic Forum, Economist Intelligence Unit και Transparency International καταδεικνύουν την αντιστρόφως ανάλογη διασύνδεση της διαφθοράς με την οικονομική και κοινωνική ευημερία.  Η φτωχοποίηση όσων αφενός δεν έχουν ιδιαίτερα προσόντα για να επιβιώσουν στον οξύ ανταγωνισμό του ιδιωτικού τομέα και αφετέρου έχουν την αξιοπρέπεια να αποφεύγουν τη διαπλοκή και ηθική υποταγή στο κομματικό κατεστημένο.  Οι πολίτες αυτοί είτε παραμένουν άνεργοι είτε εργοδοτούνται με τις πενιχρές απολαβές που προσφέρονται στον ιδιωτικό τομέα.  Δεν ειναι τυχαίο που στην Κύπρο, ενώ η οικονομία επιδεικνύει σχετικά υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, ένας στους τρείς πολίτες είτε βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχιας είτε διατρέχουν άμεσο κίνδυνο να βρεθούν εκεί.

Η λύση στο πρόβλημα δεν είναι ούτε εύκολη ούτε απλή.  Αντίθετα είναι δύσκολη και σύνθετη.  Επιβάλλεται η ταυτόχρονη υιοθέτηση της οριζόντιας ψηφοφορίας, η συρρίκνωση του δημόσιου και ημικρατικού τομέα, η εναρμόνιση των απολαβών του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα και η ποινικοποίηση της διαφθοράς.  Τα μέτρα αυτά θα επιτρέψουν την εκλογή ανεξάρτητων και αδιάβλητων πολιτών, θα αποδυναμώσουν τα κόμματα με την μείωση της επιρροής τους στην αγορά εργασίας και στην εξυπηρέτηση των καθημερινών αναγκών των πολιτών και θα ενεργήσουν αποτρεπτικά στον περιορισμό του φαινομένου.

 

 

Οι επαμφοτερίζοντες αντι-ομοσπονδιακοί και η απουσία εναλλακτικής στρατηγικής

Η ΔΔΟ είναι νεκρή.  Η Τουρκία το διακυρήττει με παρρησία επαναλαμβάνοντας ότι  ποτέ δεν θα εγκαταλείψει την Κύπρο.  Τα 40 χρόνια άκαρπων συνομιλιών και η άτεγκτη στάση της Τουρκίας παρά τις συνεχείς μονομερείς υποχωρήσεις μας το έχουν αποδείξει ξεκάθαρα.

Ο Κυπριακός λαός, στη συντρηπτική πλειοψηφία του, το έχει αντιληφθεί προ πολλού και το εξέφρασε διά της ψήφου του το 2004. Οι πολιτικοί το έχουν βέβαια αντιληφθεί και αυτοί.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, και οι ηγεσίες των κομμάτων ΔΗΣΥ, ΑΚΕΛ και ΔΗΚΟ παρόλο που γνωρίζουν ότι βρίσκονται αντίθετοι με τους ψηφοφόρους των κομμάτων τους δεν τολμούν να την αποκηρύξουν αφού αυτό θα επέφερε ρήξη με τους Αγγλοαμερικανούς μέντορες τους και θα τους εξέθετε στο λαό για τις διαχρονικές εσφαλμένες θέσεις τους των τελευταίων δεκαετιών και θα τους απομάκρυνε από την εξουσία η οποία τους συντηρεί οικονομικά και κοινωνικά.  Ως αποτέλεσμα, προσπαθούν απεγνωσμένα να συντηρούν την αποτυχημένη βάση συνομιλιών ερωτοτροπόντας ακόμη και με λύσεις συνομοσπονδίας και δύο κρατών.

Τα μικρότερα κόμματα είναι κατασυγχυσμένα.  Ενώ όλα αποστασιοποιούνται από την ΔΔΟ, κανένα πλην του ΕΛΑΜ και της ΠΝΟΗΣ ΛΑΟΥ δεν προτάσσει εναλλακτική στρατηγική.  Με τη στάση τους αυτή συγχύζουν το λαό και δίνουν χώρο στους δι-ζωνικούς εντός και εκτός Κύπρου να συντηρούν μία εξωφρενική και ουτοπική προοπτική.  Ενώ ΕΛΑΜ και ΠΝΟΗ ΛΑΟΥ έχουν ταχθεί ξεκάθαρα εδώ και χρόνια υπέρ λύσης ενιαίου κράτους με την ΠΝΟΗ ΛΑΟΥ να έχει προχωρήσει προ 3ετίας στην ετοιμασία και δημοσιοποίηση λεπτομερούς στρατηγικού σχεδίου προς επίτευξή της, τα άλλα μικρά κόμματα επαμφοτερίζουν χωρίς ουσιαστικές προτάσεις.

Οι στιγμές είναι πολύ κρίσιμες.  Οι ευνοϊκές γεωπολιτικές συγκυρίες προσφέρουν μοναδική ευκαιρία για απεγκλωβισμό από την δυσχερή θέση στην οποία οδηγήσαμε την πατρίδα μας τις τελευταίες δεκαετίες.  Αυτό προϋποθέτει την εκπόνηση νέας στρατηγικής και την στρατολόγηση για υλοποίησή της όλων των Κυπρίων πολιτών που επιθυμούν την απαλλαγή της πατρίδας μας από την κηδεμονία της Τουρκίας και την αναμόρφωση της Κυπριακής Δημοκρατίας σε μία προηγμένη δημοκρατικά πολιτεία όπου όλοι οι νόμιμοι κάτοικοι να απολαύουν των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, των βασικών ελευθεριών και του ευρωπαικού κεκτημένου σε συνθήκες ασφάλειας, οικονομικής και κοινωνικής ευημερίας.

Η μόνη λύση που μπορεί να είναι βιώσιμη και προς το συμφέρον ολόκληρου του Κυπριακού λαού είναι αυτή του ενιαίου κράτους.  Του εκσυγχρονισμού του συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας με την απαλλαγή όλων των ρατσιστικών και αποικιακών καταλοίπων, των εγγυήσεων και των επεμβατικών δικαιωμάτων και της επανένταξης σε αυτή των νομίμων Τορκοκυπρίων πολιτών με δικαιώματα ίσα με αυτά των Ελλήνων, Αρμενίων, Μαρωνιτών και λοιπών νομίμων κατοίκων της.

Η ευθύνη όλων των αντι-διζωνικών πολιτών είναι μεγάλη.  Πρέπει να σταματήσουν επιτέλους να κάνουν πλάτη στους αμετανόητους δι-ζωνικούς διεφθαρμένους πολιτικούς οι οποίοι έχουν τεράστια ευθύνη για το κατάντημα της πατρίδας μας.  Πρέπει είτε να τους ανατρέψουν εντός των κομμάτων τους και να αναδείξουν στην ηγεσία τίμιους, φιλοπάτριδες και ικανούς ομόκαπνούς τους είτε να αποστασιοποιηθούν από τα κόμματά τους αποδυναμώνοντας τους.

Η ευθύνη των αντι-διζωνικών πολιτικών είναι ακόμη μεγαλύτερη.  Πρέπει επιτέλους να συνασπιστούν, να συνεργαστούν, να αποκηρύξουν την ΔΔΟ, να ασπαστούν τη λύση ενιαίου κράτους ως όραμα και να εκπονήσουν με τη βοήθεια έγκριτων επιστημόνων στρατηγική για υλοποίησή του.  Το προζύμι υπάρχει. Δύο μικρά κόμματα,  το ΕΛΑΜ και η ΠΝΟΗ ΛΑΟΥ, είναι ήδη ταγμένα σε αυτό τον αγώνα.  Οι πολίτες προσβλέπουν στην ενδυνάμωση αυτού του μετώπου. Ας συνέλθουν οι ηγεσίες των υπολοίπων αντι-διζωνικών κομμάτων, ας αφήσουν τα μικροπολιτικά και προσωπικά συμφέροντα στην άκρη και ας ανέβουν στο τρένο με προορισμό την πραγματική ελευθερία της πατρίδας μας.

 

Αναμένοντας το εθνικό τσουνάμι

Δεν πρόλαβε να σιγήσει στα αυτιά μας η προειδοποίηση του Προέδρου του ΔΗΣΥ ότι έπεται «εθνικό τσουνάμι» και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έριξε τη βόμβα άλλης μίας άνευ ανταλλαγμάτων υποχώρησης για αποδοχή «χαλαρής» ή «αποκεντρωμένης» ομοσπονδίας, με στόχο αυτή τη φορά να επαναφέρει στο τραπέζι των συνομιλιών τον κατοχικό ηγέτη.

Η τακτική των μονομερών υποχωρήσεων έχει δοκιμαστεί επανηλειμμένα τα τελευταία 44 χρόνια με καταστροφικά αποτελέσματα, αφού αποδεδειγμένα έχει θρέψει την τουρκική βουλιμία και αδιαλλαξία.

Η κίνηση του Νίκου Αναστασιάδη λίγες μόνο μέρες μετά την προειδοποίηση του Αβέρωφ Νεοφύτου δεν αφήνει αμφιβολία σε κανένα λογικά σκεπτόμενο που παρακολουθεί διαχρονικά την ηγεσία (πρώην, τέως και νυν) του ΔΗΣΥ να αντιληφθεί ότι η δήθεν πρόσφατη διαφωνία Νίκου-Αβέρωφ ήταν άλλη μία στημένη θεατρική παράσταση για τυφλά κομματόσκυλα και διανοητικά καθυστερημένους και η προειδοποίηση Αβέρωφ άλλη μία γκεμπελική τακτική κίνηση για προετοιμασία του λαού να δεχτεί με κατανόηση την νέα αψυχολόγητη υποχώρηση του Προέδρου.

Η προειδοποίηση του Αβέρωφ ήρθε ως κεραυνός εν αιθρία αφού τον τελευταίο καιρό κλιμακώνονται οι εξαγγελίες για εμβάθυνση της στρατηγικής συνεργασίας της Κύπρου με τις ΗΠΑ, την Γαλλία, το Ισραήλ, την Αίγυπτο και αρκετές άλλες χώρες λόγω βέβαια του αυξημένου ενδιαφέροντος που παρουσιάζουν τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων στην Κυπριακή ΑΟΖ και των γεωπολιτικών αλλαγών στην ΝΑ Μεσόγειο.  Ως εκ τούτου, έπεσε στα μαλακά και αντιμετωπίστηκε με τον συνήθη χλευασμό που χαρακτηρίζει πλέον την αντίδραση των πολιτών στις τοποθετήσεις του Προέδρου του ΔΗΣΥ.

Η κίνηση του Νίκου Αναστασιάδη πυροδότησε πόλεμο ανακοινώσεων από τα πολιτικά κόμματα και όχι μόνο.  Για άλλη μία φορά, η συζήτηση έχει κινηθεί και συνεχίζει να κινείται μακριά από την ουσία του προβλήματος.  Το ΑΚΕΛ το παίζει σκληρό προειδοποιώντας ακόμη και για λαικές κινητοποιήσεις αν διολισθήσουμε δήθεν από την «επικεντρωμένη» στην «αποκεντρωμένη» ΔΔΟ.  Το ΔΗΚΟ δηλώνει ότι η κίνηση αυτή απομακρύνει τη λύση ακόμη περισσότερο από το ορθό περιεχόμενο της ΔΔΟ, το οποίο ψάχνει και δεν βρίσκει εδώ και χρόνια.  Τα μικρά κόμματα της αντιπολίτευσης που διάκεινται αρνητικά προς την Δι-κοινοτική Δι-ζωνική Ομοσπονδία, αντί να κατακεραυνώσουν τον Πρόεδρο και το Δι-ζωνικό μέτωπο για την αποδεδειγμένη ακαταλληλότητα της ΔΔΟ και να προβάλουν ως μόνη βιώσιμη λύση αυτή του ενιαίου κράτους και να εισηγηθούν συγκεκριμένες τροποποιήσεις του συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας που να πείθουν την διεθνή κοινότητα για τη διασφάλιση των δικαιωμάτων των Τουρκοκυπρίων, αναλώνονται σε ανούσιες τοποθετήσεις που ροκανίζουν άσκοπα τον πολύτιμο χρόνο που έχουμε να εκμεταλλευτούμε την σπάνια γεωπολιτική συγκυρία για να απελευθερώσουμε την πατρίδα μας, να απαλλαγούμε από την κηδεμονία της Τουρκίας και να μετατρέψουμε το κράτος μας σε ένα σύχρονο, δημοκρατικό, ευρωπαικό, ευημερούν κράτος.

Η ΔΔΟ είναι νεκρή.  Η Τουρκία το διακυρήττει αφού ποτέ δεν πίστεψε σε αυτήν, αλλά την χρησιμοποίησε σαν δόλωμα για να μας παρασύρει σε ένα ατέρμωνο, ανούσιο και αντιπαραγωγικό διάλογο για εμπέδωση των τετελεσμένων της εισβολής, της κατοχής και της ντε φάκτο διχοτόμησης και για σταδιακό αποπροσανατολισμό μας στην πορεία επίτευξης του στρατηγικού στόχου της για κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας και έλεγχο ολόκληρης της Κύπρου.  Οι Κύπριοι πολιτικοί το αντιλαμβάνονται αλλά δεν το ομολογούν για διαφορετικούς μικροπολιτικούς λόγους ο καθένας.

Η μόνη λύση που μπορεί να είναι βιώσιμη και προς το συμφέρον ολόκληρου του Κυπριακού λαού είναι αυτή του ενιαίου κράτους.  Του εκσυγχρονισμού του συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας με την απαλλαγή όλων των ρατσιστικών και αποικιακών καταλοίπων, των εγγυήσεων και των επεμβατικών δικαιωμάτων και της επανένταξης σε αυτή των νομίμων Τορκοκυπρίων πολιτών με δικαιώματα ίσα με αυτά των Ελλήνων, Αρμενίων, Μαρωνιτών και λοιπών νομίμων κατοίκων της.