Χρυσή ευκαιρία για απεγκλωβισμό

Τα αδύνατα τοις ανθρώποις δυνατά παρά τω Θεώ.  Πριν μερικές δεκαετίες κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι η γεωπολιτική κατάσταση στην περιοχή μας θα διαμορφωνόταν όπως έχει σήμερα και οτι η εις βάρος μας ισορροπία δυνάμεων θα μπορούσε να ανατραπεί.

Αυτό που ζούμε σήμερα δεν μπορούσαν να το φανταστούν ούτε και οι πλέον αισιόδοξοι. Η πρόνοια του Θεού ευδόκησε αφενός το 2004 να γλυτώσουμε από το στόμα του λύκου που θα μας κατασπάραζε και να βρεθούμε σε μία απρόσμενα ευνοική συγκυρία όπου τα συμφέροντα της υπερδύναμης που κάνει κουμάντο στην περιοχή της ΝΑ Μεσογείου, της Ευρωπαικής Ένωσης της οποίας είμαστε μέλος, του Ισραήλ που διεκδικεί το ρόλο του περιφερειακού επιτηρητή, της Αιγύπτου που διεκδικεί ηγετικό ρόλο στον Μουσουλμανικό κόσμο και της Γαλλίας που είναι ένα από τα 5 μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας και διαδραματίζει ηγετικό ρόλο στην Ευρωπαική Ένωση, ταυτίζονται περισότερο με αυτά της μικρής μας πατρίδας παρά με αυτά της εχθρικής μας Τουρκίας.

Η ανακάλυψη τεράστιων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στην ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας και των γειτονικών κρατών και η προοπτική τεράστιας κερδοσκοπίας εκ μέρους των πολυεθνικών πετρελαιακών κολοσσών που δραστηριοποιούνται σε αυτές, σε συνδυασμό με την ρήξη στις σχέσεις της Τουρκίας με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, την ανάγκη ενεργειακής απεξάρτησης της Ευρωπαικής Ένωσης από τη Ρωσία και την επιδίωξη του Ισραήλ να αποκτήσει στρατηγικό βάθος και να πάρει από την Τουρκία το ρόλο του επόπτη της περιοχής, η απόφαση της Αγγλίας για έξοδο από την Ευρωπαική Ένωση γεγονός που στερεί από την Τουρκία τον ισχυρότερο της σύμμαχο και η καταγγελία στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης των αποικιοκρατικών πρακτικών της Βρετανίας από τον  Άγιο Μαυρίκιο με τη συνδρομή πολλών κρατών πρώην αποικιών, προσφέρουν σπάνια ευκαιρία για ανατροπή των εις βάρος μας δεδομένων που προέκυψαν από την κολοβή αυτοδιάθεση που μας παραχώρησαν η Άγγλοι και το θνησιγενές ρατσιστικό σύνταγμα που μας επέβαλαν το 1960 , τα δικά μας λάθη και τα προηγούμενα γεωπολιτικά δεδομένα στην περιοχή μας.

Αυτή η ευκαιρία είναι άγνωστο πόσο θα διαρκέσει και άλλη παρόμοια είναι άγνωστο αν θα προκύψει και πότε.  Γι’ αυτό επιβάλλεται να την δράξουμε άμεσα.  Ο Πρόεδρος και τα 2 μεγάλα κόμματα ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ πρέπει να αναγνωρίσουν το τεράστιο λάθος που διέπρατταν τόσα χρόνια να υποστηρίζουν τυφλά μία αγγλοτουρκικών προδιαγραφών λύση που θα διάλυε την Κυπριακή Δημοκρατία και θα της στερούσε τη σημερινή ευκαιρία να διεκδικήσει ένα κυρίαρχο, ανεξάρτητο, δημοκρατικό, ευημερούν κράτος.  Πρέπει να αντιληφθούν ότι ο κυπριακός λαός ουδέποτε θα αποδεχθεί τέτοια λύση.  Τόσο ο Πρόεδρος όσο και τα 2 μεγάλα κόμματα αλλά και το ΔΗΚΟ και όσοι άλλοι υποστήριζαν την Δι-κοινοτική Δι-ζωνική Ομοσπονδία οφείλουν να ομολογήσουν, έστω και διακρητικά για να προστατέψουν τον καταραμένο γόητρό τους, ότι αυτή ήταν μία λανθασμένη επιλογή που πλέον δεν προσφέρεται.  Το Εθνικό Συμβούλιο θα πρέπει να συνέλθει σε ειδική καλά προετοιμασμένη συνεδρία και να ανατρέψει τις παλαιότερες «ομόφωνες» αποφάσεις του και να υιοθετήσει άλλη η οποία να απαιτεί λύση η οποία να διασφαλίζει την συνέχιση της Κυπριακής Δημοκρατίας ως ενιαίο κράτος και την μετεξέλιξή της σε μία κυρίαρχη και προηγμένη δημοκρατική πολιτεία, απαλλαγμένη από βρετανικές βάσεις και άλλα αποικιακά κατάλοιπα,  στην οποία όλοι οι νόμιμοι κάτοικοι της να απολαύουν των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, των βασικών ελευθεριών και του Ευρωπαϊκού κεκτημένου σε συνθήκες ασφάλειας, κοινωνικής και οικονομικής ευημερίας.

Advertisements

Τσιφλίκι των κομμάτων ο Συνεργατισμός

Μπορεί να μην υπάρχουν μεγάλες προσδοκίες για την αποκάλυψη των ηθικών αυτουργών της κατάρρευσης του Συνεργατισμού, ούτε για την ποινική δίωξη των αυτουργών, αφού η προιστορία του Χρηματιστηρίου και άλλων παρόμοιων σκανδάλων δεν αφήνει περιθώρια αισιοδοξίας, όμως οι μαρτυρίες ενώπιον της Ερευνητικής Επιτροπής καταδεικνύουν ξεκάθαρα το ποιοί ευθύνονται πραγματικά για αυτή την τεράστια καταστροφή που διέλυσε στα εξ ων συνετέθη ένα από τους ιστορικότερους και σημαντικότερους οργανισμούς του τόπου.

«Υπήρχε πάντοτε κομματική παρέμβαση στις εκλογές για το ποιοί θα εκλέγονταν στην επιτροπεία ενός Συνεργατικού Πιστωτικού Ιδρύματος». «Προσπαθούσα να πείσω τα μέλη της Επιτροπείας μου ότι δεν είμαστε κόμμα και ότι πρέπει να δουν τον άνθρωπο που ζητά βοήθεια και όχι αν η ταμπέλλα του είναι άσπρη, μαύρη, κίτρινη». «Ορισμένα ΣΠΙ ήταν κομματικά κάστρα και προσωπικά βασίλεια».  Αυτά ήταν λίγα από τα πολλά που κατέθεσε στην Ερευνητική Επιτροπή για τον Συνεργατισμό ο Δημήτρης Σταύρου, ένα από τα σημαντικότερα στελέχη του Συνεργατισμού που διετέλεσε για πολλά χρόνια Γραμματέας της ΣΠΕ Στροβόλου.

Τα περισσότερα από όσα έχουν ακουστεί μέχρι σήμερα στην Ερευνητική Επιτροπή για τον Συνεργατισμό δεν είναι νέα, αλλά επιβεβαιώνουν τα όσα μεγάλη μερίδα του πληθυσμού γνώριζε από προσωπική εμπειρία αφού 1 στους 2 πολίτες ήταν πελάτες του.  Η παρέμβαση των κομμάτων στα διοικητικά του Συνεργατισμού, προφανώς για εξυπηρέτηση κομματικών συμφερόντων, ήταν ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες της καταστροφής του.  Η ακαταλληλότητα των κομματόσκυλων που ψηφίζονταν στις επιτροπές των ΣΠΙ και καλούνταν να διαχειριστούν τα πεπραγμένα τους δεν μπορούσε παρά να αναθρέψει ένα πιστωτικό τερατούργημα ευάλωτο σε κλυδωνισμούς που προκαλούνταν είτε από οικονομικές κρίσεις είτε από αλλαγή στα δεδομένα της αγοράς.

Η πορεία του Συνεργατισμού επιβάλλεται να διαχωριστεί σε 2 περιόδους.  Πρώτον, στην εποχή πρίν το 2013 όταν κουμάντο έκαναν όλα τα κόμματα ρυθμίζοντας τον διαμοιρασμό της διοίκησης των ΣΠΙ ανάλογα με την εκλογική τους δύναμης.  Στην περίοδο αυτή, οι διευκολύνσεις που απολάμβαναν οι πελάτες εξαρτώνταν πρωτίστως από το πιό κόμμα υποστήριζαν ή πιό μέλος της Επιτροπής γνώριζαν και όχι από την ικανότητα αποπηρωμής.  Ως αποτέλεσμα, χορηγούνταν δάνεια μαιμού τα οποία με τον πρώτο σημαντικό κλυδωνισμό οδήγησαν σε πρωτοφανή επίπεδα μή εξυπηρετούμενων δανείων.  Δεύτερον, στην εποχή μετά το 2013 όταν κουμάντο έκανε ο ΔΗΣΥ που βρισκόνταν στην εξουσία, διορίζοντας στην διοίκηση του Συνεργατισμού δικά του κομματόσκυλα ακατάλληλα για το έργο που έπρεπε να επιτελεστεί.  Ως αποτέλεσμα, αντί ο Συνεργατισμός να εξυγιανθεί και να επιστραφεί στις εκατοντάδες χιλιάδες μετόχους του όπως ήταν η υπόσχεση της κυβέρνησης όταν τον κρατικοποίησε, οδηγήθηκε με μαθηματική ακρίβεια «στο στόμα του λύκου» που στην  περίπτωση αυτή άκουε στο όνομα Ελληνική Τράπεζα.

Είναι πασιφανές και αναμένεται να αποτελέσει βασική διαπίστωση της Ερευνητικής Επιτροπής ότι τα κόμματα επέδρασαν καταλυτικά στην καταστροφή του Συνεργατισμού.  Είναι ξεκάθαρο ότι για άλλη μία φορά οι πολίτες έχουν πέσει θύμα των δικών τους κακών επιλογών και της ανώριμης πολιτικής κρίσης τους να καθιστούν τους εαυτούς τους έρμαια των διεφθαρμένων κομματικών ηγεσιών.  Είναι περίεργο, πόσα ακόμη θα πρέπει να υποστεί ο λαός για να συνετιστεί.

Ρήμαξαν την ΣΚΤ ο Χάρης και η παρέα του

Προσπάθησε ο Χάρης να φύγει από το ΥΠΟΙΚ πριν ξεσπάσει η θύελλα της ΣΚΤ αλλά δεν τα κατάφερε. Προφανώς είχε αντιληφθεί το τι θα ακολουθούσε και προσπάθησε να πηδήξει από το πλοίο που βούλιαζε αποποιούμενος τις ευθύνες των πράξεων του.  Τώρα θα φύγει είτε αυτοβούλως (αν έχει πολιτικό ήθος), είτε εξαναγκαζόμενος.

Η σοβαρότητα των καταγγελιών του Γενικού Ελεγκτή για «ψευδείς παραστάσεις, απόκρυψη σημαντικών στοιχείων, επιπολαιότητα, ερασιτεχνισμό, ανικανότητα και γινάτι», αν αποδειχθούν, θα πρέπει να επιφέρουν την απομάκρυνσή του Χάρη από το ΥΠΟΙΚ και το τέλος της πολιτικής του σταδιοδρομίας.

Τα όσα κατέθεσαν ο Γενικός Ελεγκτής και άλλοι στην Ερευνητική Επιτροπή που συστάθηκε για να διερευνήσει την κατάρρευση της ΣΚΤ, δεν αφήνουν την παραμικρή αμφιβολία ότι πρόθεση της κυβέρνησης Αναστασιάδη  ήταν να οδηγήσει τον Συνεργατισμό στο δρόμο που έβαλε τις άλλες μεγάλες εμπορικές τράπεζες το 2013 και οδηγεί στο στόμα των λύκων της Παγκόσμιας Διακυβέρνησης, και όχι να τον επιστρέψει στα χέρια των δεκάδων χιλιάδων Κυπρίων μετόχων του όπως είχε υποσχεθεί.

Πολλά από αυτά που κατατέθηκαν, όπως η ανεπάρκεια και ανικανότητα του Χατζηγιάννη,  ο διορισμός του χωρίς καν την αξιολόγηση των άλλων υποψηφίων, το «φάγωμα» ικανών αξιωματούχων, η επίμονη προσπάθειά του Χάρη και της κυβέρνησης να μείνει εκτός ΣΚΤ η Ελεγκτική Υπηρεσία, ήταν ήδη γνωστά.  Κάποια όμως από αυτά που τώρα αποκαλύπτονται είναι φοβερά και ποινικά κολάσιμα.  Όπως η απόκρυψη από το Υπουργικό Συμβούλιο και το κοινό της απόρριψης του Ενιαίου Εποπτικού Μηχανισμού του αιτήματος για παραχώρηση δωρεάν μετοχών και η «μεμπτή και απαράδεκτη» επιλογή της Altamira ως διαχειρίστριας των ΜΕΔ, με ανάθεση χωρίς διαγωνισμό.

Το έργο της Ερευνητικής Επιτροπής βρίσκεται σε εξέλιξη και προφανώς θα αποκαλυφθούν πολλά άλλα παράδοξα και κολάσιμα.

Όμως, αυτό που μάλλον δεν θα αποκαλυφθεί ούτε τώρα ούτε και στο μέλλον, αλλά είναι αναμφίβολα το σημαντικότατο , είναι ο βαθύτερος λόγος που προκάλεσε την κακοδιαχείριση της ΣΚΤ. Τα πιό κάτω ερωτήματα μάλλον δεν θα απαντηθούν ποτέ, όπως παρόμοια ερωτήματα δεν απαντήθηκαν για την πτώχευση της Λαικής Τράπεζας, την πώληση των εν Ελλάδι δραστηριοτήτων των Κυπριακών τραπεζών και το κούρεμα καταθέσεων.  Γιατί διορίστηκαν ακατάλληλα πρόσωπα να διοικήσουν την ΣΚΤ, ιδιαίτερα σε μία τόσο δύσκολη περίοδο αντί να επιλεγούν οι καλύτεροι;  Ποιοί και πως οφελήθηκαν από τις αναθέσεις άνευ διαγωνισμού της διαχείρισης των ΜΕΔ στην Altamira;  Πως κατέληξε η « καλή ΣΚΤ» στην Ελληνική Τράπεζα και ποιοί και πως οφελήθηκαν;  Γιατί δόθηκε το 17,5% της Ελληνικής τράπεζας στην PIMCO για το αστείο ποσό των €50 εκ. από τη στιγμή που η τελευταία διαδραμάτισε καταστροφικό ρόλο στην πτώχευση της Λαικής, το ξεπούλημα των εν Ελλάδι δραστηριοτήτων των Κυπριακών Τραπεζών στην Τράπεζα Πειραιώς και το κούρεμα καταθέσεων ;

Οι πολιτικές ευθύνες είναι βαρύτατες, τόσο για τον Υπουργό Οικονομικών όσο και τον πολιτικό προιστάμενό του.  Ως εκ τούτου, η παραίτησή του θα έπρεπε να είχε ήδη γίνει.  Όμως, επειδή είμαστε στην Κύπρο που η πολιτική ευθιξία είναι σπάνιο φαινόμενο, δεν θα εκπλαγούμε αν για άλλη μία φορά δεν «σπάσει μύτη» για ένα τόσο σοβαρό θέμα.  Μάλλον, αυτό που θα καθορίσει τo πολιτικό μέλλον του Χάρη είναι οι κομματικές ισορροπίες στον ΔΗΣΥ.

Τερματικό υγροποίησης – η κάλλιστη επιλογή

Οι υδρογονάνθρακες αποτελούν αναμφίβολα το πλέον σημαντικό στρατηγικό εργαλείο που έχει στα χέρια της η Κυπριακή Δημοκρατία αφού είναι ευρέως αποδεκτό ότι είναι τεράστια η οικονομική αξία των αποθεμάτων στην Κυπριακή ΑΟΖ και πολύ σημαντική η γεωπολιτική σημασία της Κύπρου ως βασικός πυλώνας της στρατηγικής για εκμετάλλευση των ενεργειακών πόρων των γειτονικών χωρών.

Μόλις έγινε γνωστή η ύπαρξη υδρογονανθράκων στην Κυπριακή ΑΟΖ και πριν καν επιβεβαιωθούν οποιεσδήποτε ποσότητες, ήταν ξεκάθαρο ότι η κυπριακή κυβέρνηση είχε μπροστά της 3 επιλογές για εκμετάλλευση των κοιτασμάτων.  Πρώτον, την ανέγερση τερματικού υγροποίησης στην Κύπρο και την διοχέτευση σε αυτό του φυσικού αερίου τόσο της Κυπριακής ΑΟΖ όσο και μέρους αυτού των γειτονικών χωρών.  Δεύτερον, την μεταφορά του φυσικού αερίου μέσω αγωγού στην Ευρώπη.  Τρίτον, την μεταφορά του φυσικού αερίου με αγωγό σε ένα από τους δύο υφιστάμενους σταθμούς υγροποίησης στην Αίγυπτο.

Οι 3 επιλογές αποτέλεσαν τα τελευταία χρόνια αντικείμενο ανάλυσης και συζήτησης πολλών ειδικών και μή.  Η συντριπτική πλειοψηφία όσων ασχολήθηκαν σοβαρά με το θέμα, εντός και εκτός Κύπρου, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η πλέον συμφέρουσα επιλογή για την Κυπριακή Δημοκρατία ήταν αυτή της ανέγερσης τερματικού υγροποίησης, με μόνη προυπόθεση την ύπαρξη επαρκών ποσοτήτων φυσικού αερίου προς υγροποίηση.

Τα κύρια συγκρητικά πλεονεκτήματα της επιλογής ανέγερσης τερματικού υγροποίησης έναντι των εναλλακτικών επιλογών είναι τα ακόλουθα.  Πρώτον, η αναβάθμιση της γεωπολιτικής σημασίας της Κύπρου από τη μετατροπή της σε περιφερειακό ενεργειακό κόμβο.  Δεύτερον, η προστασία της Κυπριακής Δημοκρατίας από μεγάλες δυνάμεις οι οποίες προστατεύουν τους διεθνείς κολοσσούς που θα επενδύσουν δισεκατομμύρια στο έργο.   Τρίτον, η ευεληξία στην πώληση του υγροποιημένου αερίου στις πλέον συμφέρουσες αγορές αναλόγως των εκάστοτε συνθηκών.  Τέταρτον, η ανεξαρτησία από την πολιτική αστάθεια τρίτων χωρώνστις οποίες θα διοχετεύεται με αγωγό το φυσικό αέριο είτε προς υγροποίηση είτε προς διαμετακόμιση.  Πέμπτον, η δημιουργία δεκάδων χιλιάδων θέσεων εργασίας.

Ο μόνος ενδοιασμός που υφίσταται πηγάζει από το μέγεθος των αποθεμάτων.  Σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα της Υπηρεσίας Υδρογονανθράκων του Υπουργείου Ενέργειας, Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού της Κυπριακής Δημοκρατίας «Αν οι διαθέσιμες ποσότητες ξεπερνούν τα 7 TCF (τρισεκατομμύρια κυβικά πόδια) τότε η βιωσιμότητα είναι δεδομένη».  Μετά την επιβεβαιωτική γεώρτηση στο κοίτασμα 12, εκτιμάται ότι τα αποθέματα φυσικού αερίου στο κοίτασμα «Αφροδίτη» κυμαίνονται μεταξύ 2.8 και 6.4 TCF, με μέση τιμή τα 4,5 TCF.  Πέραν τούτου, η πρώτη γεώτρηση στο κοίτασμα «Καλυψώ» έχει καταδείξει την ύπαρξη κοιτάσματος με ποσότητες που κυμαίνονται μεταξύ 6 και 8 TCF.   Δεδομένων των πολύ ενθαρρυντικών ενδείξεων για τα κοιτάσματα στο οικόπεδο 10 στο οποίο θα διενεργήσει γεωτρήσεις η ExxonMobil τους επόμενους μήνες και δεδομένων των σοβαρών ενδείξεων για σημαντικά αποθέματα σε άλλα οικόπεδα της Κυπριακής ΑΟΖ, φαίνεται ότι η επιλογή ανέγερσης τερματικού υγροποίησης στην Κύπρο φαντάζει όχι μόνο βιώσιμη αλλά και πολύ επικερδής.

Πέραν των πιό πάνω, η επιλογή ανέγερσης τερματικού υγροποίησης υποστηρίζεται από τα ακόλουθα σημαντικά δεδομένα.  Πρώτον, το Ισραήλ δεν ευνοεί την διοχέτευση του δικού του προς εξαγωγή φυσικού αερίου στην Αίγυπτο για υγροποίηση για πολιτικούς λόγους.  Δεύτερον, επειδή τα δύο τερματικά στην Αίγυπτο έχουν δυναμικότητα 0,6 ΤCF ετησίως ενώ το διαθέσιμο προς υγροποίηση φυσικό αέριο της περιοχής υπολογίζεται να ξεπερνά τα 3 TCF ετησίως, επιβάλλεται η ανέγερση τουλάχιστον ενός νέου τερματικού στην περιοχή και η Κύπρος προσφέρεται ως η πλέον πολιτικά σταθερή και γεωγραφικά κεντρική χώρα.

Από τα πιό πάνω προκύπτει ότι η ανέγερση τερματικού σταθμού υγροποίησης στην Κύπρο αποτελεί ξεκάθαρα την κάλλιστη επιλογή.  Είναι γνωστό ότι η επιλογή αυτή θα βλάψει τα συμφέροντα διεθνών κολοσσών που έχουν επενδύσει στα τερματικά της Αιγύπτου (BG, BP, ENI) και είναι δεδομένο ότι τα κράτη που τους προστατεύουν (Αγγλία και Ιταλία) εξασκούν μεγάλες πιέσεις προς αυτή την κατεύθυνση.  Για καλή μας τύχη, φαίνεται ότι οι ΗΠΑ έχουν αναπτύξει ενεργό ενδιαφέρον λόγω της εμπλοκής της ExxonMobil στην Κυπριακή ΑΟΖ και αν η εμπλοκή αυτή διευρυνθεί με επένδυση στο τερματικό υγροποίησης, τότε η εξέλιξη αυτή ίσως αποβεί σωτήρια για το μέλλον της Κυπριακής Δημοκρατίας.

 

Δημοκρατία σε κρίση

 

Εδώ και 2.500 χρόνια περίπου η δημοκρατία θεωρείται ευρέως ως το πλέον πετυχημένο πολίτευμα, παρόλες τις ατέλειες και αδυναμίες που παρουσιάζει.

Οι ρίζες της δημοκρατίας ανάγονται στους πρόγονους μας στην αρχαία Αθήνα και συγκεκριμένα στον 5ο αιώνα π. Χ., όταν αρχικά ο Κλεισθένης και στη συνέχεια ο Περικλής μεταμόρφωσαν σταδιακά το πολίτευμα από αριστοκρατικό σε δημοκρατικό.

Για 24 αιώνες, τα δημοκρατικά πολιτεύματα έπασχαν από μία τεράστια αδυναμία.  Περιόριζαν το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι στους άνδρες.   Το 1893, για πρώτη φορά οι γυναίκες απέκτησαν δικαιώματα ψήφου στη Νέα Ζηλανδία.  Ακολούθησαν η Ρωσία και ο Καναδάς το 1917 και οι ΗΠΑ το 1920, ενώ σταδιακά ακολούθησαν οι υπόλοιπες χώρες, με τελευταία τη Σαουδική Αραβία το 2011.

Η υπεροχή του δημοκρατικού πολιτεύματος έναντι όλων των εναλλακτικών πολιτευμάτων έχει πολλάκις τεκμηριωθεί επιστημονικά από έρευνες που την έχουν καθιερώσει να υπερέχει ουσιωδώς των άλλων πολιτευμάτων λόγω της εξασφάλισης ψηλότερου βιοτικού επιπέδου, καλύτερων οικονομικών δεικτών και ευρύτερης εφαρμογής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των βασικών ελευθεριών των πολιτών.

Τις τελευταίες δεκαετίες, διεθνείς οργανισμοί όπως το Economic Inteligence Unit, το World Economic Forum και το Freedom House  έχουν αναπτύξει επιστημονικά μοντέλα αξιολόγησης της ποιότητας των δημοκρατικών πολιτευμάτων βάσει των οποίων κατατάσσουν τις χώρες του πλανήτη σε σειρά.   Τα μοντέλα αυτά λαμβάνουν υπόψη σωρεία σημαντικών παραμέτρων, οικονομικών, κοινωνικών, περιβαλλοντικών, εκπαιδευτικών, υγιειονομικών, ψυχομετρικών και άλλων.

Σε μία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα έκθεση του οργανισμού Freedom House με τίτλο Freedom in the World 2018, παρουσιάζονται στοιχεία που τεκμηρειώνουν την συνεχή σημαντική επιδείνωση της ποιότητας των δημοκρατικών πολιτευμάτων την τελευταία 12ετία σε όλες τις ηπείρους.  Συγκεκριμένα, από τις 175 χώρες που αξιολογούνται συστηματικά τα τελευταία 12 χρόνια, 113 παρουσίασαν επιδείνωση και μόνο 62 παρουσίασαν βελτίωση. Αξιοσημείωτα αποτελέσματα της έκθεσης είναι η σημαντική επιδείνωση των δημοκρατικών θεσμών στις ΗΠΑ από της εκλογής του Ντόναλτ Τράμπ και εντεύθεν και στην Ευρώπη με την άνοδο των εθνικιστικών κομμάτων καθώς και η πρόβλεψη ότι οι τάσεις αυτές θα συνεχιστούν στο προβλεπτό μέλλον.

Το μεγάλο ερώτημα που τίθεται είναι πως αναρριχόνται στην εξουσία δημοκρατικών πολιτευμάτων πρόσωπα ακατάλληλα για τις θέσεις, από τη στιγμή που αυτοί εκλέγονται από το λαό.  Γιατί στις θέσεις αυτές δεν εκλέγονται οι κάλλιστοι ή έστω κάποιοι πολύ καλοί;   Η απάντηση είναι σύνθετη.  Από τη μία, οι κάλλιστοι δεν προσφέρονται προς εκλογή επειδή κρίνουν ότι έχουν κάτι καλύτερο να πράξουν στη ζωή τους παρά να υπηρετήσουν την πατρίδα τους και το κοινό καλό.  Από την άλλη, οι φηφοφόροι είτε αδιαφορούν για την πατρίδα απέχοντας από την εκλογική διαδικασία, είτε επιλέγουν αυτούς που θα ψηφίσουν με λανθασμένα κριτήρια.

Η αντιμετώπιση της κρίσης που περνά η δημοκρατία τα τελευταία χρόνια επιβάλλει χειρισμό όλων των πιό πάνω αιτίων.  Οι πολίτες θα πρέπει από την παιδική ηλικία να διδάσκονται την σημασία της προσφοράς στην πατρίδα και την αγάπη στις δημοκρατικές αξίες ώστε να αναπτύξουν πολιτική ωριμότητα. Το μάθημα της πολιτικής αγωγής θα πρέπει να ενταχθεί τόσο στη δημοτική όσο και στη μεση εκπαίδευση έχοντας ως πρωταρχικό στόχο την διαπαιδαγώγιση των νέων για αγάπη στην πατρίδα και κοινωνική προσφορά.

Η παγκόσμια κρίση που περνά η δημοκρατία επηρεάζει και την πατρίδα μας η οποία λόγω του εθνικού προβλήματος έχει περισσότερη ανάγκη πιό ποιοτικής δημοκρατικής διακυβέρνησης.  Είναι κρίμα που αντί η κυβέρνηση και οι εκπαιδευτικοί να ασχολούνται με τα σοβαρά προβλήματα στην ποιότητα της εκπαίδευσης και συσκεπτόμενοι και συνεργαζόμενοι να βρούν τρόπους να τα επιλύσουν προς το καλό της πατρίδας μας, αναλώνονται στο πως θα εξυπηρετήσουν τα ιδιοτελή τους συμφέροντα.

Το φαγοπότι των υδρογονανθράκων

Για χρόνια προειδοποιούσαμε ότι το κυρίως πιάτο στο μεγάλο φαγοπότι που έχει στηθεί στην Κύπρο από την παγκόσμια διακυβέρνηση με συνδαιτυμόνες τους διεθνείς κολοσσούς που την στηρίζουν και το υποτελές σε αυτήν διεφθαρμένο ολιγαρχικό κατεστημένο του τόπου, είναι οι υδρογονάνθρακες.

Το φαγοπότι προγραμματίστηκε προ πολλών ετών, όταν έγιναν αρχικά γνωστά στους διεθνείς πετρελαιακούς κολοσσούς τα τεράστια κοιτάσματα υδρογονανθράκων στην Κυπριακή ΑΟΖ.  Η οργάνωσή του προυπόθετε την συνεργασία της τοπικής πολιτικής ηγεσίας ώστε να λαμβάνονται οι απαραίτητες αποφάσεις απο την εκτελεστική και νομοθετική εξουσία με την μέγιστη δυνατή συναίνεση και τις ελάχιστες αντιδράσεις. Χρησιμοποιώντας τις γνωστές προσφιλείς μεθόδους της, η παγκόσμια διακυβέρνηση κατάφερε να διαφθείρει και να υποτάξει το πολιτικό κατεστημένο του τόπου και να αποχαυνώσει τους πολίτες με τις επιστημονικά δομημένες μεθόδους ψυχολογικού πολέμου που εφαρμόζει.

Το μενού του γεύματος καθορίστηκε με σχετική ευκολία αφού επιλέγησαν τα πλέον εκλυστικά εδέσμετα που προσφέρει το νησί.  Για ορεκτικό επιλέγηκαν οι τράπεζες και τα ακίνητα αφού λόγω του υπερδανεισμού η αγορά ακινήτων ελέγχεται σε μεγάλο βαθμό από τις τράπεζες. Για κυρίως πιάτο επιλέγησαν οι υδρογονάνθρακες, αφού η αξία τους, χρηματική και στρατηγική, είναι κατά πολύ μεγαλύτερη από οτιδήποτε άλλο προσφέρει το νησί.   Για επιδόρπιο, είναι άγνωστο ακόμη τι έχει επιλεγεί, αλλά μάλλον θα είναι ο στρατιωτικός έλεγχος με ένταξη στο ΝΑΤΟ.

Τα ορεκτικά έχουν ήδη σερβιριστεί και οι συνδαιτυμόνες τα απολαμβάνουν με τους αποχαυνωμενους ιθαγενείς να παρακολουθούν αποσβολωμένοι.  Το κυρίως πιάτο μαγειρεύεται πίσω απο κλειστές πόρτες αλλά η μυρωδιά τις διαπερνά και διαχέεται εκτός του χώρου του συμποσίου.  Οι εκπρόσωποι του διεφθαρμένου πολιτικού κατεστημένου έχουν αρχίσει εργολαβικά να διααρρέουν πληροφορίες σχετικά με το κυρίως πιάτο, προετοιμάζοντας τους ιθαγενείς για το τι θα ακολουθήσει.  Οι πληροφορίες αυτές αφορούν την ενεργότερο εμπλοκή της Αμερικανικής ExxonMobil στην Κυπριακή ΑΟΖ, τις διεκδικήσεις των Ισραηλινών στο κοίτασμα Αφροδίτη, την απαίτηση της Ολλανδικής Shell για μεταφορά του φυσικού αερίου του κοιτάσματος Αφροδίτη στο δικό της σταθμό υγροποίησης στο Ιντκού στην Αίγυπτο αντί σε αυτό της Ιταλικής ΕΝΙ στην Νταμιέτα της Αιγύπτου, με συνέπεια την μείωση των εσόδων της Κυπριακής Δημοκρατίας κατά €2 δις ετησίως, από €7,5 δις σε €5,5 δις.

Γνωρίζοντας το διεφθαρμένο ποιόν του πολιτικού κατεστημένου είναι πέραν από βέβαιο ότι αυτή την περίοδο συντελείται εναντίον του κυπριακού λαού ένα οικονομικό έγκλημα τεραστίων διαστάσεων, πολύ μεγαλύτερο από οποιοδήποτε προηγούμενο, αφού τα ποσά που εμπλέκονται είναι πρωτοφανή.  Η άρνηση της πολιτικής ηγεσίας να θεσπίσει το απαραίτητο νομοθετικό πλαίσιο για κατοχύρωση της διαφάνειας, τη λογοδοσίας, και της αποτελεσματικότητας της διαχείρισης των υδρογονανθράκων στη βάση των κάλλιστων διεθνών πρακτικών επιβεβαιώνει αυτή την εκτίμηση.

Το ανεκτίμητο θείο δώρο των υδρογονανθράκων αποτελεί ίσως τον ισχυρότερο συντελεστή ισχύος που έχει η Κυπριακή Δημοκρατία, ο οποίος αν τύχει ορθής διαχείρισης μπορεί όχι μόνο να διασφαλίσει την ευημερία ολόκληρου του κυπριακού λαού για πολλές γενεές, αλλά μπορεί και να καταστεί καταλύτης για δίκαιη λύση του κυπριακού προβλήματος.  Ο κόσμος κινείται στη βάση συμφερόντων.  Οι μεγάλες δυνάμεις επανατοποθετούνται συνεχώς στη βάση των γεωπολιτικών αλλαγών και της επίδρασής τους στα δικά τους συμφέροντα.  Οι συγκυρίες αυτή τη στιγμή είναι τέτοιες που αν τύχουν ορθού χειρισμού μπορούν να οδηγήσουν σε εξάσκηση πίεσης στην Τουρκία για υποχώρησεις στο Κυπριακό και εξεύρεση δίκαιης λύσης που να κατοχυρώνει το διεθνές δίκαιο, τα ανθρώπινα δικαιώματα, τις βασικές ελευθερίες και το Ευρωπαικό κεκτημένο.

Το ερώτημα είναι ποιός θα διεκδικήσει τα συμφέροντα του κυπριακού λαού τη στιγμή που η πολιτική ηγεσία είναι σε μεγάλο βαθμό υποτελής στην παγκόσμια διακυβέρνηση και τους διεθνείς κολοσσούς ;

Προσευχόμαστε ο Θεός να βρεί τον τρόπο.

Η στήριξη των πυρόπληκτων στην Ελλάδα

Οι πρόσφατες καταστροφικές πυρκαγιές αποτελούν μία από τις μεγαλύτερες τραγωδίες που έχει βιώσει το Ελληνικό Έθνος στην σύχρονη ιστορία του.  Τόσοι νεκροί και τέτοια καταστροφή έχει να γίνουν από τη δεκαετία του 1940, την εποχή του 2ου παγμοσμίου πολέμου και του εμφύλιου σπαραγμού. H πυρκαγιά στη Βορειοανατολική Αττική είναι η δεύτερη πιο φονική πυρκαγιά παγκοσμίως κατά τον 21ο αιώνα.

Ο Κυπριακός λαός δείχνοντας για άλλη μία φορά τα αλτρουιστικά αισθήματα και τον βαθύ ανθρωπισμό του ανταποκρίθηκε με θέρμη και ενθουσιασμό στις διάφορες εθελοντικές πρωτοβουλίες που αναπτύχθηκαν προσφέροντας απλόχερα χρηματική και υλική βοήθεια.  Παρόλη την επιτυχία των προσπαθειών, το αποτέλεσμα είναι περισσότερο συμβολικό παρά ουσιαστικό καθότι το μέγεθος της υλικής καταστροφής είναι τεράστιο.

Πέραν της υλικής καταστροφής, οι πυρκαγιές προκάλεσαν τεράστια ψυχική οδύνη σε όσους έχασαν συγγενείς, φίλους και γνωστούς αλλά και ζώα και περιουσιακά στοιχεία, καθώς και σε αυτούς που απολάμβαναν ως κάτοικοι ή επισκέπτες την φυσική ομορφιά της περιοχής.  Στην περίπτωση απώλειας ανθρώπινων ζωών, η ψυχική οδύνη είναι τεράστια και ανθρωπίνως ασήκωτη.  Το αιφνίδιο και ο τρόπος της απώλειας την κάνει πιό επώδυνη.   Η ανθρώπινη παρηγοριά τις πλείστες φορές δεν αρκεί.  Ο πόνος είναι αβάσταχτος. Μόνο η Θεία παρηγοριά μπορεί να απαλύνει τον πόνο και να στηρίξει τους πονεμένους.

Η επίκληση της Θείας παρηγοριάς και του Θείου ελέους θα έπρεπε να αποτελεί την κύρια μορφή στήριξης των πυρόπληκτων. Το βάρος αυτής της επίκλησης θα έπρεπε να αναλάβει η Εκκλησία.  Όπως η πολιτεία κοινητοποίησε μαζικά τους πολίτες για παροχή υλικής βοήθειας, έτσι και η Εκκλησία έπρεπε να κοινητοποιήσει τους πιστούς για παροχή πνευματικής στήριξης.   Αν η Ιερά Σύνοδος καλούσε όλες τις Μητροπόλεις να οργανώσουν παρακλήσεις, αγρυπνίες, νηστεία και άλλες πνευματικές εκδηλώσεις σε μία συγκεκριμένη ημέρα ή περίοδο, αυτό θα είχε διττό αποτέλεσμα.  Αφενός θα προκαλούσε το έλεος του Θεού και την παρηγοριά Του στους καταπονεμένους αδελφούς μας και αφετέρου θα ενίσχυε το ορθόδοξο χριστιανικό φρόνημα του λαού, τόσο στην Κύπρο όσο και στην Ελλάδα.

Τα φαινόμενα πιστοποιούν  ότι η φύση έχει αρχίσει να εκδικείται για την κακοποήση που έχει υποστεί από τους ανθρώπους τις τελευταίες δεκαετίες. Η πρόβλεψη είναι ότι η εκδίκηση θα ενταθεί με φαινόμενα παρόμοια ή εντονότερα από αυτά που είδαμε στην Αττική πριν λίγες μέρες.   Ο μόνος που μπορεί να δαμάσει τη φύση είναι ο Δημιουργός της.  Γι’ αυτό επιβάλλεται να Τον παρακαλούμε να ελεήσει την ανθρωπότητα και να τη φωτίσει να επιστρέψει στον ορθό δρόμο.

Με την πάροδο του χρόνου, οι άνθρωποι θα βρίσκονται αντιμέτωποι με μεγάλες καταστροφές και ασήκωτο πόνο.   Η ανθρώπινη παρηγοριά δεν θα τους ικανοποιεί.  Οι άνθρωποι θα οδηγούνται στην απόγνωση αφού έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους σε όλους τους θεσμούς και δεν βλέπουν προοπτική και σωτηρία μέσα από αυτούς.   Ο μόνος που μπορεί να προσφέρει ελπίδα και σωτηρία στο λαό είναι ο Χριστός.  Ως εκ τούτου,  η Εκκλησία επιβάλλεται να διδάξει έμπρακτα το λαό να ενώνεται ως ένα σώμα κάτω από την σκέπη της και να προστρέχει στον Ιδρυτή και Επικεφαλή της σε κάθε δύσκολη στιγμή.

Ο πόλεμος της Παγκοσμιοποίησης

Η παγκόσμια ιστορία είνα ταυτισμένη με τη συνεχή ανταγωνιστική προσπάθεια των ανθρώπων, των εθνών και των κρατών να επιβληθούν επί των άλλων. Η προσπάθεια αυτή είναι απόρροια του δαιμονιώδους πάθους του φθόνου το οποίο κατέβαλε τον άνθρωπο μετά την προπατορική πτώση καταβάλλοντας το σωτηριώδες χάρισμα της αγάπης με το οποίο προίκισε ο Θεός Πατέρας τους πρωτοπλάστους και δίδαξε επί της γής ο Υιός του και Θεάνρωπος Χριστός.  Είναι αποτέλεσμα του πνευματικού πολέμου που επέτρεψε ο Θεός στο διάβολο να κυρήξει εναντίον του ώστε να δώσει στους ανθρώπους ελευθερία να επιλέξουν τον προορισμό τους.

Ένεκεν αυτού, η παγκόσμια ιστορία είναι γεμάτη από πολέμους.  Διμερείς, περιφερειακούς και παγκόσμιους.  Μακροχρόνιους και σποραδικούς. Στρατιωτικούς και οικονομικούς. Αιματηρούς και αναίμακτους.  Διακυρηγμένους και αδήλωτους.  Υλικούς και ψυχολογικούς.

Γεμάτη πολέμους είναι και η περίοδος που διανύουμε.   Διμερείς, περιφερειακούς και παγκόσμιους.  Μακροχρόνιους και σποραδικούς. Στρατιωτικούς και οικονομικούς. Αιματηρούς και αναίμακτους.  Διακυρηγμένους και αδήλωτους.  Υλικούς και ψυχολογικούς.

Δεσπούζουσα θέση ανάμεσα στους συντρέχοντες πολέμους κατέχει η  γιγαντομαχία μεταξύ ανατολής και δύσης.  Στη δύση έχουμε τις ΗΠΑ και τους συμμάχους της στο ΝΑΤΟ, στην Ευρωπαική Ένωση και τους δορυφόρους τους στις 5 ηπείρους.  Στην ανατολή έχουμε ένα διάτρητο πολυεθνικό μέτωπο με τη Ρωσία και την Κίνα να κατέχουν δεσπόζουσες θέσεις.  Στο μέτωπο αυτό αντιπαλεύονται 3 μεγάλα έθνη/κράτη (ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα) τα οποία διεκδικούν την επικράτησή τους στο παγκόσμιο στερέωμα.  Το κάθε ένα από αυτά χρησιμοποιεί ως βασικό εργαλείο της στρατηγικής του τα ανταγωνιστικά του πλεονεκτήματα.  Οι ΗΠΑ το χρήμα και την επιστήμη.  Η Ρωσία την ενέργεια και το μέγεθος.  Η Κίνα τον πληθυσμό και την γεωγραφική θέση.

Ο εξελισσόμενος παγκόσμιος πόλεμος είναι προς το παρόν αδήλωτος και αναίμακτος αλλά είναι μακροχρόνιος, οικονομικός, υλικός και πνευματικός.  Το πάνω χέρι στο πόλεμο αυτό έχουν για δεκαετίες οι ΗΠΑ.  Έχοντας ως βασικό στρατηγικό εργαλείο την Παγκοσμιοποίηση, οι ΗΠΑ κατάφεραν να άρουν τους εθνικούς φραγμούς πολλών κρατών και να τα υποτάξουν οικονομικά, κοινωνικά, και ψυχολογικά.   Κατάφεραν να αντικαταστήσουν τα εθνικά ήθη, έθιμα, γλώσσα, θρησκεία, πολιτισμό και παράδοση με τα δικά τους που προέκυψαν από ένα ανομοιογενές συνοθήλευμα χωρίς ρίζες και ιστορία.

Για αντιμετώπιση του βασικού στρατηγικού εργαλείου των ΗΠΑ, οι Ρωσία και Κίνα προτάσσουν ως αμυντικές ασπίδες προστασίας η μέν πρώτη το ορθόδοξο χριστιανικό πνεύμα και τον πολιτισμό, η δε δεύτερη την τεχνολογία και την οργάνωση.

Πολλά κράτη συμπεριλαμβανομένων των 2 ελληνικών, της Ελλάδας και της Κύπρου, βρίσκονται στο κέντρο του πεδίου μάχης των 3 διεκδικητών παγκόσμιας κυριαρχίας.  Οι ΗΠΑ έχουν καταφέρει να τα υποτάξουν πολιτικά και οικονομικά, εξαγοράζοντας το ολιγαρχικό κομματικό κατεστημένο, το χρηματοοικονμικό σύστημα και τους ενεργειακούς πόρους.  Η Ρωσία προσπαθεί να τα διασώσει χρησιμοποιώντας την ορθοδοξία, τον πολιτισμό και την ενέργεια.  Η Κίνα προσπαθεί να τα επιρεάσει με το εμπόριο και τη στρατηγική του νέου δρόμου του μεταξιού.  Η διαχείριση αυτών των δυναμικών προς όφελος του Ελληνικού λαού δεν είναι εύκολη και χρειάζεται καθαρή καρδιά και στρατηγικό μυαλό.

Η μεγάλη πειοψηφία των Ελλαδιτών και Κυπρίων, όπως βέβαια και των υπολοίπων κατοίκων του πλανήτη, δεν αντιλαμβάνονται την πιό πάνω στρατηγική ανάλυση, γι’ αυτό και δυσκολεύονται να εξηγήσουν τα όσα παράδοξα, παράτυπα, παραφύση, παρανοικά και πολλές φορές παράνομα επιβάλλονται σε αυτούς.  Οι λίγοι που τα αντιλαμβάνονται, ως επί το πλείστον θεωρούν ότι είναι αδύναμοι να τα αναντρέψουν εξ ού και τα παρακολουθούν παθητικά.  Οι μόνοι που αντιστέκονται είναι οι ελάχιστοι που έχουν ομολογιακό πνεύμα και πιστεύουν στη δύναμη και θέληση του Θεού να παρέμβει για να σώσει αυτούς που πραγματικά Τον αγαπούν και Τον ζητούν.

Ελεύθεροι πολιορκημένοι

Κλείνουν φέτος 44 χρόνια από τότε που ένα μεγάλο μέρος της πατρίδας μας βρέθηκε υπό την κατοχή του Τούρκου εισβολέα.  Κλείνουν 44 χρόνια από τότε που ένα μεγάλο μέρος του λαού μας εκδιώχθηκε βίαια από τις πατρογονικές του εστίες και προσφυγοποιήθηκε στο ελεύθερο μέρος του νησιού. Κλείνουν 44 χρόνια από τότε που το κτικιό της διχόνοιας που έφερε η πνευματική σήψη των προγόνων μας έδωσε την αφορμή στον επίδοξο κατακτητή να εφαρμόσει τα δαιμονικά του σχέδια.

Χρόνο με το χρόνο, τα τετελεσμένα της εισβολής εδραιώνονται και φτάσαμε σήμερα να παρατηρούμε τον έντονο εποικισμό, την περιθοριοποίηση των Τουρκοκυπρίων, την προσάρτηση στην Τουρκία και την αλλοίωση της πολιτιστικής μας ταυτότητας.

Όλα αυτά τα χρόνια, η αρνητική επίδραση του χρόνου δεν περιορίστηκε στα κατεχόμενα εδάφη.  Επεκτάθηκε στις ελεύθερες περιοχές όπου Έλληνες Κύπριοι, πρόσφυγες και μη, συμβιώνουμε αρμονικά τις τελευταίες 4 δεκαετίες.  Η αρνητική επίδραση του χρόνου σε όλους εμάς είναι πολυδιάστατη.  Πρώτον, είναι η αλλοίωση της ελληνορθόδοξης ταυτότητάς μας με τον παραμερισμό της πίστης και της παράδοσης μας, τον εξευτελισμό του ανθρώπινου προσώπου με την υιοθέτηση και προβολή παρα φύση πρακτικών, την υιοθέτηση ξενόφερτων ηθών και εθίμων, την διάβρωση της γλώσσας μας και την παραχάραξη της ιστορίας μας.  Δεύτερον, είναι η εξαγορά των συνειδήσεών μας από υλικά αγαθά και η υποταγή μας στο χρήμα με την έκπτωση των αρχών και αξιών μας ένατι πινακίου φακής.  Τρίτον, είναι η αποδόμηση του κράτους προνοίας με την υπόσκαψη των ζωτικότατων τομεων της παιδείας και της υγείας.  Τέταρτον, είναι η εξασθένιση του αγωνιστικού φρονήματος και του πόθου για απελευθέρωση με την καλλιέργεια ψευδαισθήσεων ως προς τη φύση του προβλήματος και την δυνατότητα λύσης μέσα από συνομιλίες με τους τουρκοκύπριους και την εξασθένιση του στρατεύματος. Πέμπτον, είναι η οικονομική υποταγή μας στην παγκόσμια διακυβέρνηση με την βίαιη και δαιμονική υφαρπαγή του δημόσιου αλλά και του ιδιωτικού πλούτου μας με πρωτοφανείς μεθόδους και πρακτικές.

Βασικός υπεύθυνος για όλα αυτά είναι η πολιτική ηγεσία η οποία βέβαια εκλέγεται «δημοκρατικά» από τους πολίτες.

Η κατάσταση στις ελεύθερες περιοχές δεν είναι καλή.  Ο λαός πολιορκείται και βάλλεται από την παγκόσμια διακυβέρνηση η οποία χρησιμοποιεί σαν δούρειον ίππον το υποταγμένο σε αυτήν διεφθαρμένο κομματικό κατεστημένο το οποίο δημαγωγώντας και ψευδόμενο καλλιεργεί στο λαό την ψευδαίσθηση ότι είναι ελεύθερος, παρόλο που στην ουσία είναι σκλάβος στην νέα τάξη πραγμάτων.   Ο λαός έχει την ψευδαίσθηση ότι ζεί σε δημοκρατικό πολίτευμα ενώ στην ουσία ζει σε ένα ολιγαρχικό καθεστώς.

Όπως ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός θέλησε να προβάλει μέσα από το έργο του «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι», ο δρόμος προς την πραγματική ελευθερία περνά μέσα από την πνευματική νίκη ενάντια στους πειρασμούς και στην αμαρτία και όχι την εξωτερική φαινομενική ελευθερία της καθημερινότητας.  Περνά μέσα από την επανεύρεση της ελληνορθόδοξης ταυτότητάς μας.  Περνά μέσα από τη επανασύνδεσή μας με το Θεό.  Αν δεν καταφέρουμε να προβάλουμε αντιστάσεις στο τσουνάμι της παγκοσμιοποίησης που μας έχει κτυπήσει και δεν καταφέρουμε να ανατρέψουμε τη διεφθαρμένη ολιγαρχική κομματοκρατία, όχι μόνο δεν πρόκειται να ελευθερωθούμε αλλά θα υποδουλώσουμε και την υπόλοιπη πατρίδα μας στον Τούρκο κατακτητή.

Πάει και η Συνεργατική – Ποιός άραγε έχει σειρά ;

Χωρίς να έχουμε προφητικό ή διορατικό χάρισμα, από το 2013 γράφαμε για το επικείμενο τέλος της Συνεργατικής Τράπεζας.  Χωρίς να έχουμε πρόσβαση στα αρχεία του στρατηγείου της παγκόσμιας διακυβέρνησης όπου εξετάζονται προσεκτικά τα στοχοθετημένα θύματα και αναπτύσσονται με ακρίβεια οι στρατηγικές εξόντωσής τους, μελετώντας τα παραδείγματα άλλων χωρών που ευλογήθηκαν από το Θεό με παρόμοια χαρίσματα όπως τα δικά μας, ήμαστε βέβαιοι ότι το έργο που άνοιξε το 2013 με την πτώχευση της Λαικής Τράπεζας, το ξεπούλημα των δραστηριοτήτων των Κυπριακών τραπεζών στην Ελλάδα, το κούρεμα καταθέσεων, το ξεπούλημα της Τράπεζας Κύπρου και της Ελληνικής σε ξένα επενδυτικά γεράκια, θα ολοκληρωνόταν με το ξεπούλημα της μόνης πλέον κυπριακής τράπεζας στους ίδιους κύκλους.

Η προσπάθεια υποταγής του οικονομικοπολιτικού συστήματος της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν ξεκίνησε βέβαια το 2013.  Ξεκίνησε αρκετά χρόνια πριν όταν εντοπίστηκαν τα τεράστια κοιτάσματα υδρογονανθράκων στην περιοχή της Λεβαντίνης, διογκώθηκε σε ανησυχητικό βαθμό η ενεργειακή εξάρτηση της ΕΕ από τη Ρωσία, εκδηλώθηκαν οι αυξημένες γεωστρατηγικές διεκδικήσεις της Ρωσίας στην περιοχή της Εγγύς Ανατολής και της Κεντρικής Ασίας, παραμορφώθηκε η Τουρκία από ισλαμική δημοκρατία σε νεοθωμανική δικτατορία και διέρρηξε τις σχέσεις της με το Ισραήλ,την ΕΕ και τις ΗΠΑ.

Χρησιμοποιώντας την σύνηθη, προσφιλή και αποδεδειγμένα αποτελεσματική τακτική της, η παγκόσμια διακυβέρνηση έθεσε ως άμεσο στόχο την υποταγή του πολιτικού συστήματος.  Επενδύοντας στις πολιτικές φιλοδοξίες, προσωπικές αδυναμίες και οικονομικές ορέξεις των πολιτικών ταγών εξαγόρασε τις συνειδήσεις τους και τους μετέτρεψε σε υποχείριά της.  Χρησιμοποιώντας τη γνωστή συνταγή για αποδόμηση της ταυτότητας του λαού και αποκοπή του από την εθνική καταγωγή, τη γλώσσα, την πίστη, την πευματικότητα, τον πολιτισμό και την παράδοση, κατάφερε να μετατρέψει τους πολίτες σε άβουλα πολιτικά όντα έρμαια των εκάστοτε επιτήδειων πολιτικών.

Έχοντας προλειάνει το έδαφος με την υποταγή και διαφθορά του κομματικού κατεστημένου και την αδρανοποίηση του λαού, ξεκίνησαν το ξήλωμα του πετυχημένου οικονομικού μοντέλου της κυπριακής οικονομίας.  Με εντεταλμένα εκτελεστικά όργανα τους πολιτικούς, δημιούργησαν ένα υδροκέφαλο πολυέξοδο κράτος, κομματικοποίησαν και ξάφρισαν τον συνεργατισμό, διάβρωσαν το τραπεζικό σύστημα διορίζοντας στο τιμόνι της Κεντρικής τράπεζας διεφθαρμένους ή/και ανεπαρκείς αφήνοντάς τις τράπεζες ανεξέλεγκτες, υπέσκαψαν την πραγματική οικονομία με άκρατο συνδικαλισμό και πολλά άλλα.

Διάλυσαν τις Κυπριακές αερογραμμές και παρέδωσαν τους αιθέρες σε ημετέρους.  Διάλυσαν το τραπεζικό σύστημα και το παρέδωσαν στα διεθνή γεράκια.  Παραμόρφωσαν την αγορά ακινήτων με την πώληση μεγάλου μέρους σε ξένους επενδυτές.

Αυτό βέβαια δεν είναι το τέλος του δρόμου.  Έπεται συνέχεια.  Οι ημικρατικοί οργανισμοί είναι εύκολη λεία, αλλά δεν είναι η πλέον ελκυστική.  Το φιλέτο είναι οι υδρογονάνθρακες. Η τεράστια αξία τους δεν είναι μόνο οικονομική αλλά και γεωστρατηγική.  Ο έλεγχός τους θα προσδώσει τεράστια διαπραγματευτική δύναμη σε αυτούς που θα τον αναλάβουν.  Ο δικαιούχος Κύπριος πολίτης θα δεί άλλο ένα τεράστιο θείο δώρο να εξανεμίζεται και να καταλήγει στα χέρια των ξένων και των διεφθαρμένων ολιγαρχών τοπικών εκπροσώπων τους.

Το οικονομικό και κοινωνικό τίμημα που έχει πληρώσει και θα πληρώσει ο Κύπριος πολίτης είναι τεράστιο.  Αυτό που απομένει να δούμε είναι οι συνέπειες στο εθνικό μας θέμα και στην επιβίωσή μας ως Έλληνες σε αυτό τον τόπο.  Οι ελπίδες μας δεν στηρίζονται ούτε στους πολιτικούς μας ούτε σε μας.  Στηρίζονται στα συμφέροντα των ξένων δυνάμεων και στην εξισορρόπησή τους.  Πρωτίστως όμως στηρίζονται στο έλεος του ελεήμονος Θεού προς τον οποίο πρέπει να εντείνουμε τις προσευχές μας.